سوءقصد به رؤسای جمهور آمریکا، یکی از حساس‌ترین و مهم‌ترین موضوعات در تاریخ سیاسی این کشور است. اگرچه برخی از این حملات به ترور موفق انجامیده، اما موارد متعددی نیز وجود دارد که رئیس‌جمهور هدف قرار گرفته اما زنده مانده است. در این مطلب، این حوادث به‌صورت مستند و با جزئیات بررسی می‌شوند.

سناریوی غالب همان چیزی است که در ادبیات امنیتی به آن «تنش مدیریت‌شده با ریسک انفجار» گفته می‌شود. درواقع همه در حال راه رفتن روی لبه تیغ هستند.دیپلماسی فعلی بیش از آنکه معطوف به حل بحران باشد، در خدمت خرید زمان قرار دارد.هیچ‌کس عجله‌ای برای توافق ندارد و همه می‌خواهند موقعیت بهتری سر میز داشته باشند.

گزارش با مقایسه جنگ ایران و عراق ۲۰۰۳ نشان می‌دهد که هرچند حامیان جنگ تلاش می‌کنند تفاوت‌هایی میان دو درگیری برجسته کنند، شباهت‌هایی در ابهام اهداف، دوقطبی‌سازی سیاسی و خطاهای ادراکی وجود دارد. فضای سیاسی و رسانه‌ای آمریکا با برچسب‌زنی به منتقدان جنگ و محدودسازی نقد همراه شده است. در این میان، خطر تکرار اشتباهات عراق و غلبه سوگیری‌های شناختی بر تصمیم‌گیری‌های راهبردی در جنگ ایران همچنان مورد هشدار تحلیلگران است.

حمله به ایران که با تصمیم تکانشی ترامپ آغاز شد، ایالات متحده را در باتلاق خاورمیانه گرفتار کرد و اعتبار و امنیت آن را تضعیف نمود، در حالی که چین از بی‌ثباتی آمریکا بهره‌برداری راهبردی کرد. پکن با مدیریت بحران انرژی، تقویت خودکفایی فناورانه و جمع‌آوری اطلاعات نظامی از آمریکا، جایگاه جهانی و نفوذ منطقه‌ای خود را افزایش داد. این شرایط، چین را به بازیگری قابل پیش‌بینی‌تر و قدرتمندتر در عرصه بین‌المللی تبدیل کرده و آمریکا را در مذاکرات دوجانبه با ضعف مواجه ساخته است.

این گزارش نشان می‌دهد دونالد ترامپ با رویکرد «دیپلماسی اجبار» در برابر ایرانِ مبتنی بر صبر استراتژیک قرار گرفته است؛ شکافی که مذاکرات را پیچیده کرده است. همزمان، تشدید تنش‌ها در تنگه هرمز و بی‌اعتمادی عمیق ناشی از اقدامات نظامی آمریکا، فضای گفت‌وگو را پرریسک کرده است. تجربه برجام نیز نشان می‌دهد اختلاف در سبک مذاکره و نگاه به تعهدات، مانع اصلی توافق پایدار است؛ مسئله‌ای که همچنان چشم‌انداز موفقیت مذاکرات جدید را مبهم نگه داشته است.

جنگ ایران به تضعیف نفوذ جهانی آمریکا و افزایش فاصله میان واشینگتن و متحدانش انجامیده است، در حالی که رقبایی مانند چین از این وضعیت بهره می‌برند. هم‌زمان، بحران انرژی و نوسان قیمت‌ها کشورها را به سمت انرژی‌های جایگزین سوق داده و وابستگی به آمریکا را کاهش داده است. در داخل ائتلاف‌های غربی نیز شکاف‌هایی شکل گرفته و اعتماد به راهبردهای ترامپ کاهش یافته است. با وجود این، حامیان دولت معتقدند این سیاست‌ها در بلندمدت به تقویت موقعیت آمریکا منجر خواهد شد.

آمریکایی ها در تلاش بودند از این توافق، دستاوردهایی کسب کنند ولی آتش بس این دستاورد راهبردی را ایجاد نمی کند. توافق نیز به دلیل این که خطوط قرمز طرفین اصطکاک‌هایی جدی دارد، بسیار مشکل شده است. ادامه جنگ نیز دستاورد راهبردی برای آمریکا نخواهد داشت. در همین نقطه است که ترامپ، با محاسباتی که انجام داد، به این نتیجه رسید که ورود مجدد به جنگ می تواند دستاوردهای مدنظر وی را از بین ببرد.