آنان که سودایِ ساختنِ فردای سینما را دارند، بهتر است به جای ملامتِ پیکرِ نحیفِ سینمایی که دهه‌ها با سانسور و ناامنیِ معیشت دست‌به‌گریبان بوده، با وعده‌ی «فرداهای روشن» سخن بگویند. فردایی که در آن، ده‌ها میلیون مخاطبِ ربوده شده توسط بازار سیاه، باید به آمار رسمیِ مخاطبان سینمای ایران بازگردند. ما برای حضور موثر در فضای دیداری-شنیداریِ ملی، منطقه‌ای و جهانی، سالانه به تولید دست‌کم «هزار فیلم سینمایی» نیاز داریم. ساختن بازاری که در آن «انواع فیلم برای انواع مخاطب» تولید شود، بیش از هر چیز با رواداری نسبت به همکاران و احترام به منزلتِ هنرمندان میسر می‌شود.