دسته دین ، حوزه و اندیشه

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، رسانه‌های اجتماعی می‌توانند بر سلامت روان جوانان تأثیر مثبت یا منفی بگذارند، بنابراین گفتگوهای منظم در مورد استفاده صحیح از رسانه‌های اجتماعی مهم است.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در میان روایت‌های معاصر از سفر حج و عمره، کتاب «من یک زائر اولی ساده‌ام!» نوشته‌ حجت‌الاسلام سیدعلی‌اصغر علوی جای خودش را نه با پیچیدگی‌های ادبی، بلکه با صداقت روایت باز می‌کند. این کتاب، بیش از آن‌که یک سفرنامه کلاسیک باشد، گزارشی زنده از ذهن و دلِ انسانی است که برای نخستین‌بار قدم در یکی از شخصی‌ترین و در عین حال جمعی‌ترین تجربه‌های معنوی جهان می‌گذارد.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، یک آیه در سوره ذاریات است که «إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِینُ»[1] و مجرب است. این دعا یک فرازی از قرآن است. این یک ذکر است برای توجه به رازقیت خداوند.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، دینداری، رشد اخلاقی، رشد عاطفی و همتایی و همانندی برخی از توصیه های امام علی(ع) است.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، امیرالمؤمنین علی(ع) با هشدار درباره‌ی طمع‌ورزی، چپاولگری و عدم انصاف اطرافیان زمامدار، دستور می‌دهد که حاکم باید قاطعانه با ریشه‌های ستم‌کاری خواص مقابله کرده، از واگذاری اموال و امتیازات عمومی به آنان بپرهیزد و در اعطای حق، بین خویش و بیگانه تفاوتی قائل نشود؛ زیرا هرگونه امتیازدهی به نزدیکان، علاوه بر زیان به مردم، عیب و ننگ ابدی برای حاکم به همراه خواهد داشت. همچنین، راهکار شفاف‌سازی و عذرخواهی برای زدودن سوءظن از ذهن مردم را به عنوان یک وظیفه اخلاقی و سیاسی بیان می‌فرماید.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، ابوالحسن ضراب اصفهانی، نام یکی شیعیان دوران غیبت صغری امام زمان(ع) بود که حضرت ولی عصر(عج) با تعلیم یک صلواتی خاص به ایشان، به صلوات ضراب اصفهانی شهرت پیدا کرد. این صلوات اکنون در ابتدای مفاتیح‌الجنان، در بخش اعمال روز جمعه آمده است.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، شناخت امام حسین(ع) تنها در مرور یک واقعه تاریخی خلاصه نمی‌شود؛ کرامات ایشان نیز بخشی از معرفت و محبت نسبت به آن حضرت است.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در لحظه‌ای که یک حادثه‌ی بزرگ رخ می‌دهد – بمباران، ترور، حمله یا فروپاشی ناگهانی نظم – اولین چیزی که فرو می‌ریزد، زمان نیست؛ توازی روایت‌هاست. پیش از آنکه خبرنگاری صحنه را ببیند، پیش از آنکه سندی تأیید شود، و حتی پیش از آنکه چشم ناظر مستقیم پلک بزند، روایت‌ها آغاز شده‌اند. سؤال فلسفی اینجاست: چرا ساعات اولیه‌ی هر بحرانی، میدان مطلقِ دروغ، اغراق و آشفتگی‌اند؟ آیا حقیقت قادر نیست به سرعت بدود؟ یا ساختار خودِ روایت در لحظه‌ی صفر، ذاتاً به سوی ساده‌سازی، دوقطبی‌سازی و هراس‌افکنی میل می‌کند؟