دسته بازار کار

برای خبرنگاران اجتماعی| آنان که رنج را مرئی می‌کنند

رنجی که روایت نشود، آرام‌آرام از حافظه عمومی حذف می‌شود؛ از گفت‌وگوهای روزمره، از اولویت‌های سیاست‌گذاری و سرانجام از دایره مسئولیت جمعی. بسیاری از مسائل اجتماعی، زمانی خطرناک‌تر می‌شوند که دیگر کسی آن‌ها را نمی‌بیند.

امنیت شغلی در سراشیبی

گزارش‌های پلتفرم‌های آنلاین کاریابی، تصویری تیره از فضای کار در ایران را نشان می‌دهد. برای نمونه هفته گذشته ایران‌تلنت در گزارشی داده‌های بازار کار را رونمایی کرد که روایت از یک اقتصاد محتاط پس از جنگ را نشان می‌داد. این گزارش، با مشارکت مدیران عامل و مدیران و کارشناسان منابع انسانی از طیف گسترده‌ای از صنایع، تصویری از وضعیت کسب‌وکار‌ها در نخستین ماه‌های سال ۱۴۰۵ و در فضای پس از جنگ ارائه می‌دهد. جان‌مایه گزارش یک کلمه است: احتیاط. سازمان‌ها در شرایط عدم قطعیت اقتصادی، افق تعهدات خود را کوتاه کرده‌اند، دستمزد‌ها را مشروط بسته‌اند و تمرکزشان را از توسعه به سمت بقا و مدیریت هزینه چرخانده‌اند.

امنیت شغلـی در شـرایط بحـران

امنیت شغلـی در شـرایط بحـران ​بروز شرایط اضطراری در سطح ملی، اعم از تنش‌های نظامی، آثار اجتناب‌ناپذیری بر چرخه اقتصاد و تولید می‌گذارد. در چنین شرایطی، یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های اجتماعی، وضعیت امنیت شغلی نیروی کار و تعیین تکلیف قراردادهای…

مدیریت بیش از هزار مرکز وابسته به کانون دانش می خواهد

امروز، بحران کانون تنها در تنگنا‌های بودجه‌ای یا فرسودگی کالبد فیزیکی ساختمان‌هایش خلاصه نمی‌شود؛ بحران اصلی، گسست عمیق میان «روح فرهنگی» و «قالب اداری» آن است. نهادی که ذاتاً باید ارگانیک، چابک، تجربه‌گرا و مربی‌محور باشد، در لایه‌های متعدد بخشنامه‌ها و سلسله‌مراتب اداری رسوب کرده است. بر اساس داده‌های رسمی و با نگاه به افق ۱۴۰۵، کانون شبکه‌ای گسترده از مراکز فعال در سراسر کشور در اختیار دارد. این گستردگی جغرافیایی، در صورت برخورداری از حکمرانی درست، یک مزیت راهبردی فرهنگی است؛ اما در غیاب معماری داده‌محور، استانداردسازی هوشمند و نوسازی فناورانه، این پهناوری به جای تولید قدرت، به پراکندگی و هدررفت انرژی تبدیل می‌شود. کانونی با این ابعاد باید موتور پیشران تولید سرمایه نمادین باشد، نه مجمع‌الجزایری از واحد‌های اجرایی منزوی که هر یک تنها برای بقای روزمره خود تقلا می‌کنند.

حق بیمه کارگران را نمی‌توان با یک فرمول جدید کم‌ارزش کرد

سازمان تامین اجتماعی با ارائه طرحی تحت عنوان «اصلاح ماده ۸۶» که در واقع حاوی تغییرات بنیادین در ماده ۷۷ قانون تأمین اجتماعی و مجموعه‌ای از مواد دیگر این قانون است ـ درصدد پیشبرد بسته‌ای از اصلاحات است که مهم‌ترین و حساس‌ترین بخش آن، تغییر مبنای محاسبه مستمری بازنشستگی از میانگین دو سال آخر به میانگین ضرایب مزدی در سنوات مبنا است. هرچند از این پیشنهاد با ادبیاتی فنی، محاسباتی و با عنوان «عدالت بیمه‌ای» دفاع می‌شود، اما در ماهیت امر، آنچه در حال وقوع است صرفاً یک تغییر فرمول نیست؛ بلکه تعرض به حقوق مکتسبه میلیون‌ها کارگر و بازنشسته و تلاشی برای انتقال هزینه‌های سوءمدیریت و ناترازی‌های ساختاری صندوق به دوش بیمه‌شدگان است.

روایتی تلخ ‌‌از بازار آشفته وکالت/ وکلایی که به «اسنپ و نگهبانی» رفتند

او معتقد است وکلا در سال‌های اخیر با مجموعه‌ای از تصمیمات مواجه شده‌اند که نه‌تنها مشکلات معیشتی این قشر را کاهش نداده، بلکه بخشی از آنان را از یک شغل و درآمد پایدار به بیکاری کشانده است. رئیس کانون وکلای دادگستری استان البرز، قانون تسهیل صدور مجوز‌های کسب‌وکار را یکی از عوامل اصلی وضعیت موجود می‌داند.