دسته هنر

سریال «واندر من» با فاصله گرفتن از کلیشه‌های ابرقهرمانی مارول، روایتی انسانی، طنزآلود و شخصیت‌محور از هالیوود و آدم‌های شکست‌خورده‌اش ارائه می‌دهد.

«ویکر» با ایده‌ای جسورانه و تمثیلی درباره ازدواج و سرکشی از قواعد اجتماعی، فیلمی است که بیش از آن‌که به عمق برسد، در ظاهر عجیب و شوک‌آورش باقی می‌ماند.

«دعوت» کمدی‌ای هوشمند، بزرگسالانه و پرتنش درباره روابط زناشویی، آزادی و فروپاشی ظریف مرزهاست که با کارگردانی اولیویا وایلد جان تازه‌ای به کمدی‌های میان‌رده می‌دهد.

«مرسی» با ایده‌ای جذاب درباره قضاوت هوش مصنوعی و شمارش معکوس مرگ، فیلمی است که بیش از آن‌که تعلیق بسازد، محدودیت‌های فیلمنامه و اجرا را آشکار می‌کند.

اقتباس تازه «بلندی‌های بادگیر» با وجود جلوه‌های بصری خیره‌کننده و بازیگران سرشناس، در بازآفرینی عمق و پیچیدگی رمان کلاسیک امیلی برونته ناکام می‌ماند.

«لحظه» تلاشی برای واکاوی مرز باریک میان موفقیت، خودفریبی و فرسودگی هنری در دل صنعت موسیقی معاصر است.

«Shelter» یک فیلم هیجان‌انگیز جاسوسی کلیشه‌ای و کم‌جان است که حتی حضور جیسون استاتهام هم نمی‌تواند کمبود خلاقیت و ضعف اجرا را در آن پنهان کند.