دسته اجتماعی

اولین عکسی که از انسان ثبت شد

یک تصویر خیابانی به سندی تاریخی از یک لحظه‌گذار تبدیل شد. لحظه‌ای که انسان، برای نخستین بار، نه به‌عنوان سوژه اصلی، بلکه به شکلی اتفاقی و شبح‌وار، وارد قاب تصویر شد و برای همیشه در آن باقی ماند.

«اسطوره‌ی مادر» یا «انسان‌مادر»

اسطوره‌ی مادری، طبیعی می‌کند در دسترس بودن همیشگی را، نداشتن یک خواب عمیق و بدن‌درد‌های جان‌فرسا را و در مقابل «یک حس ناکافی بودن» آزاردهنده می‌ریزد به جان مادر تا از درون و برون خوره‌ی روحش شود..

چرا شاد نیستیم؟!

تحقیقات نشان داده است که استفاده بیش از حد از شبکه‌های اجتماعی می‌تواند به کاهش اعتماد به نفس و احساس خوشبختی منجر شود. مقایسه دائمی خود با دیگران و مشاهده زندگی‌های به ظاهر ایده‌آل دیگران می‌تواند حس نارضایتی و افسردگی ایجاد کند. انسان‌ها به طور فزاینده‌ای در تلاشند تا خود را با استانداردهای اجتماعی که در رسانه‌ها ارائه می‌شود تطبیق دهند و این موضوع می‌تواند باعث بروز استرس و کاهش احساس رضایت از زندگی شود.

زمان مارپیچی، زمان‌هایی برای زندگی زنان

مقاله «زمان زنان» نشان می‌دهد زندگی زنانه با زمان خطی مردانه همخوانی کامل ندارد. کریستوا با معرفی زمان‌های چرخه‌ای و یادمانی، پیشنهاد می‌دهد زنان با ایجاد «زمان مارپیچی» هم در تاریخ و اجتماع فعال باشند و هم با ریشه‌های وجودی و بدن خود در تماس بمانند.

بعد از «قرار کور» چه اتفاقی می‌افتد؟

«قرار کور»؛ تجربه‌ای کوتاه، بدون تعهد و عاشقانه، اما پر از لذت و تنهایی بعد از آن. برنامه‌هایی که در فضای مجازی و اینستاگرام پرطرفدار شده‌اند، به جوانانی تعلق دارد که روابط را با منطق بازار و قواعد مصرفی مدیریت می‌کنند؛ عشق جای خود را به معیارهای اقتصادی و جنسی داده و هر ملاقات، تنها یک «معامله روشن» برای کاهش ریسک و اتلاف وقت است.

چرا موقع درس‌خواندن، همه کارها جذاب می‌شود؟

ناگهان اتاقمان فریاد می‌زند «من را تمیز کن!»، فیلمی که قبلاً حوصله‌مان را سر می‌برد، حالا شاهکار تاریخ سینما به نظر می‌رسد. یا دلمان می‌خواهد کتابی بخوانیم که ماه‌ها به آن دست نزده بودیم. سؤال اینجاست: چرا درست وقتی باید درس بخوانیم، هر کاری جذاب‌تر از درس می‌شود؟

پاراسوشیال؛ لغتِ سال دیکشنری کمبریج/چرا انسان امروز به رابطه یک‌طرفه پناه می‌برد؟

یک مدس دانشگاه گفت: انتخاب «پاراسوشیال» به‌عنوان کلمه سال ۲۰۲۵ از سوی فرهنگ‌نامه کمبریج، نشانه‌ای از یک دگرگونی عمیق در شیوه زیستن، دوست‌داشتن و معنا بخشیدن به روابط انسانی است.