دسته مذهبی و دینی

پاسخ :
ما در اسلام دو اصل به نام تولّی و تبرّی داریم، یا به تعبیر دیگر: «حبّ فی الله» و «بغضٌ فی الله» كه هر دو در واقع اشاره به یك حقیقت است، طبق این دو اصل ما موظفیم دوستان خدا را دوست داریم و دشمنان خدا را دشمن، و پیشوایان بزرگ دین یعنی پیامبر اكرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ و امامان معصوم ـ علیهم السّلام ـ را در همه چیز اسوه و الگوی خود قرار دهیم.
این دستور به قدری مهم است كه در آیات قرآن به عنوان نشانة ایمان، و در روایات اسلامی به عنوان «اوثقُ عری الایمان»[1] محكمترین دستگیرة ایمان معرفی شده است، و تا تولّی و تبرّی نباشد، بقیه اعمال و عبادات و اطاعات، بی‌حاصل شمرده شده است.

ذكر خدا، از یاد بردن هستی محدود خویش در رهگذر یاد اسمای الهی است و تداوم و استمرار آن زنگار گناهان را از روی دل می زداید؛ زیرا غفلت و فراموشی حق تعالی ، ساحت دل را مكدّر می كند.ذكر خداوند آثار و ثمرات اعجاب آور و باشكوهی دارد.

هارون، کلمه ای است عربی به معنی «کوه نشین یا روشن شده». روحانیان و احبار (بزرگان یهود) همه از خاندان او هستند. موسی پیغمبر، بعد از رسالتش از خداوند خواست که برادرش (هارون) را وزیر او قرار دهد.
به این علت که امر رسالت، سنگین است و او نیاز به پشتیبانی و حمایت دارد و هم اینکه هارون فصیح است و می تواند در امر این رسالت و دعوت مردم، موفقیتی حاصل کند و مؤید او باشد تا خدا را بسیار تسبیح کنند و ذکر گویند.

در سال 1968 زمانی که او تنها 17سال سن داشت و در دبیرستان مشغول به تحصیل بود، اولین تشنج خود را تجربه کرد و پس از آن در 1969 او مورد اولین حمله صرع قرار گرفت.

پیامبر اسلام میفرمایند : برای بقاء خلق شده‌اید نه برای نابودی و فناء و با مرگ تنها از دنیایی به دنیای دیگر منتقل میشوید و سقراط معتقد است كه مرگ انتقال از طبقة فیزیكی به عالم مثال است كه با راهنمایی ارواح نگهبان صورت میگیرد.

در كسانیكه مدتها بیمار بوده‌اند، به تدریج قوای آنان تحلیل میرود و سپس میمیرند، روح به صورت تدریجی خارج میگردد.

عده‌ای آن را آغاز بازگشت به سوی الله میدانند ولی برخی معتقدند نقطة آغاز برگشت به سوی خدا تولد است.

مرگ اهانت كافران را است كه فرمود : ای محمد اگر مرگ كافران را ببینی و آن زخم فرشتگان عذاب كه از هیبت و نهیب آن كافر میان او دو آتش و بوی ناخوش گرفتار آمده! كه اگر بنالد بر خود درد افزاید و اگر بزارد ندای لا بشری شنود! در آن حال بینی كه گرد بی‌نوایی بر روهاشان نشسته و آتش در جانشان افتاده، زنهار!