دسته سینما و تلوزیون

این سخنان و تصمیم وزیر ارشاد را عده ای اقدامی «قاطع، انقلابی و جسورانه» نامیدند.

وجود بخشی با عنوان خارج از مسابقه یا جنبی در سال‌های ماضی فرصتی بود تا آثار خارج از سلایق و محذورات اعضای محترم هیات انتخاب و بازبینی جشنواره فیلم فجر نیز فرصت عرض اندام در این جشن سالیانه سینمای ایران را داشته باشند. بخشی که به نظر می‌رسد دست  اندرکاران جشنواره سی‌وچهارم هنوز برای برپایی و عملیاتی کردن آن به نتیجه نرسیده‌اند. هرچند شاید برخی از نام‌های مطرح شده نسبت به نمایش فیلم‌هایشان در بخش خارج از مسابقه جشنواره فیلم فجر تمایلی نداشته باشند، اما دیگرانی که نفس نمایش اثرشان در جشنواره را فارغ از هر زنده‌باد و مرده‌باد مغتنم می‌شمارند و البته امثال مایی که دیدن برخی از این آثار را مقدم بر انتخاب‌های هیات محترم انتخاب می‌‌دانیم، بی‌صبرانه منتظر تصمیم مدیران جشنواره برای اضافه کردن بخش جنبی، یا خارج از مسابقه یا هر اسمی دیگری که می‌خواهد داشته باشد، به جشن سی‌وچهارم سینمای ایران هستیم.

جشنواره فیلم فجر با همه نواقص و کمبودهایش مهم‌ترین رویداد سینمایی هرساله سینمای ایران است اما آنچه اکنون در ویترین این رویداد شاهدیم، حسی است که نگاه خسرو شکیبایی (در پوستر طراحی‌شده) در بیننده ایجاد می‌کند؛ ترکیبی از دلمردگی، افسوس و حس عذاب‌وجدان!!! جایی خواندم که مجید برزگر، شکیبایی را نمادی از سینمای ایران نامیده و علت انتخاب او را چنین توضیح داده است. در اینکه خسرو شکیبایی یکی از بازیگران توانمند و جاودان سینمای ایران است شکی نیست اما واقعا امکان آن فراهم نبود که در صورت اصرار به استفاده از تصویر این بازیگر، تصویری از شکیبایی مهربان و شاد روی پوستر نقش ببندد؟ مگر جشنواره فیلم فجر، سال تحویل سینمای ایران نیست؟ مگر از این رویداد سینمایی به‌عنوان بهار سینمای ایران یاد نمی‌شود؟ آیا نشانی از جشن و بهار در این پوستر می‌بینید؟