۲ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۵:۱۸
شیرین احمدنیا، رئیس انجمن جامعهشناسی ایران پس از خوشامدگویی به حضار و تسلیت به خانواده و اجتماعی علمی گفت: برخی انسانها آنچنان با یک نهاد و سازمان در میآمیزند، گویی تصور آن سازمان بدون او غیرقابل باور است. حضور آقای خلیلی چنان در مشارکتهای انجمنی طبیعی مینمود که امروز، غیبتش نمودی دیگر یافته است. ایشان تا واپسین ماههای زندگی خود، با مسئولیتپذیری وصفناشدنی، بیهیاهو و بیادعا برای پیشرفت جامعهشناسی ایران کوشید. آقای خلیلی سهم زیادی در اعتلای انجمن جامعهشناسی ایران بعنوان یک نهاد علمی داشت. ایشان با انسان مدارا میکرد نه با ظلم. به همین دلیل هم خبر درگذشت او با ارسال پیامهای زیادی به انجمن همراه بود. تنوع و صمیمیت این نوشتهها نشان داد که او معلمی اخلاقمدار، دوستی مهربان و همکاری خلاق بود. این نوشتهها در یادنامهای گرد هم آمده است؛ یادنامهای که نشان میدهد او چگونه زندگی خود را با منش علمی و انجمنی، فعالیتهای جمعی و روابط دوستانه پیوند داده است.
غفاری، رئیس دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، سخنران دیگر این نشست بود. او از اهتمام جدیی بود که برای او برگزیده بودم و با این نام خطابش میکردم. شیرازی نمادهای زیادی از ایران داشت و خلیلی بسیار ایراندوست بود. خواجه نیز در فرهنگ ایران به شخصیتی حکیم، معلم و دانا اشاره دارد. خواجه در مقام جهاننگری است که حامل هویت است. هویتی که در پیوندهای محلی و جهانی دنبال میشود. خلیلی جستجوگری در تاریخ بود، پویشگری در اخلاق و کاوشگری در جامعه. لیست کتابهایی که در بیمارستان برایم نوشت از کتاب آفرینش و تاریخ تا مجموعه کتابهای ابن عربی نشان میداد که چقدر علاقمند به تاریخ ایران است و در آن غور کرده بود. او صاحب ایدهای متفاوت بود که امیدوارم آن را نوشته باشد. برای او ایران، پیوند شرق و غرب عالم بود و خودش محور این پیوند شده بود.