۳ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۳:۳۳
فرزند شهیدم چند ویژگی داشت که هیچگاه آنها را ترک نمیکرد. یکی خواندن نماز اول وقت، دوم کمک به نیازمندان، انجام صله رحم و زیارت اهل قبور، مخصوصاً شهدا بود.
به گزارش مشرق، دوازدهم اسفند سال گذشته، هنگامی که سیدامیرحسین کرباسی به اتفاق همرزمانش در یگان امداد فراجای شهرستان گلشهر کرج استان البرز در آمادهباش بود، بر اثر بمباران ناجوانمردانه دشمن امریکایی- صهیونیستی به همراه تعدادی از همرزمانش شربت شهادت نوشید و آسمانی شد.
امیرحسین معتقد بود همانطور که جدش در مقابل یزیدیان زمان سر تعظیم فرود نیاورد، او و همرزمانش نیز باید در مقابل دشمنان اسلام و وطن محکم بایستند و از هیچ ایثاری فروگذار نباشند. همین اعتقادات قلبی باعث شد تا امیرحسین پس از شروع جنگ تحمیلی رمضان، پای آرمانهایش بایستد و نهایتاً با شهادت در بمباران دشمن، در عهدی که بسته بود سربلند بیرون آمد و آسمانی شد.
شهید کرباسی در حالی به شهادت رسید که روزه بود و مانند جدش امام حسین (ع) با لبهای تشنه شهید شد. سیداکبر کرباسی، پدر شهید در گفتوگو با ما روایتگر فرازی از زندگی و خاطرات فرزندش شهید سیدامیرحسین کرباسی شده است.
فرزند شهیدتان متولد چه سالی بودند و چگونه وارد فراجاز آنجا که علاقه شدیدی به شهدا داشت، وصایای شهدا و زندگینامه آنها را میخواند و دیگران از جمله من و مادرش را به این کار تشویق میکرد، به طوری که من جلد اول کتاب شهید هادی را خواندم و در حال حاضر در حال خواندن جلد دوم هستم.
سخن آخر؟
امیرحسین علاقه داشت تا در راه دفاع از وطن شهید شود و بارها این موضوع را به دوستان و نزدیکان گفته بود، خصوصاً در جنگ ۱۲ روزه و جنگ تحمیلی سوم (رمضان) بارها گفته بود که سعادتی بالاتر از اینکه در نبرد با دشمن امریکایی و صهیونیستی به شهادت برسم نیست و آخر هم نیز به این آرزویش رسید.
امیدوارم خون امام شهدا حضرت آیتالله سیدعلی خامنهای، شهدا و فرزند شهیدم مقدمهای برای نابودی رژیم صهیونیستی و امریکای جنایتکار باشد تا مردم کشورمان و تمام زجرکشیدههای جهان به آرزوی دیرینهشان برسند.