۲۶ تیر ۱۴۰۵ – ۱۷:۲۸
«مسافر» بیش از آنکه درباره تعقیب یک نیروی شیطانی باشد، بازتاب کابوسی اقتصادی است؛ جهانی که در آن خانه از دست رفته، ون جای آن را گرفته و طبقه متوسط هر شب با اضطراب بیخانمانی به خواب میرود.
سرویس فرهنگ و هنر مشرق – فیلم «مسافر» (۲۰۲۶) روایت زوجی است که آپارتمان خود در نیویورک را رها میکنند تا به سبک زندگی در ون (van life) روی بیاورند و جاده را خانه خود کنند. اما با توجه به آنچه بعدها درباره گذشته و شخصیتشان آشکار میشود، این تصمیم از همان ابتدا محکوم به شکست بوده است. دلیلش صرفاً حضور یک مسافر شیطانصفت نیست که هر کسی را هنگام توقف شبانه شکار میکند؛ بلکه مسئله اصلی این است که مدی (لو لوبل) و تایلر (جیکوب اسکیپیو)، زوجی بهشدت بیروح و فاقد شیمی دراماتیک، اساساً توان برقراری ارتباط با یکدیگر را ندارند. نه بازی بازیگران و نه فیلمنامهی «زکری دونوهو» و «تی. دبلیو. برگس» هیچگونه کشش یا جاذبه عاطفی میان این دو خلق نمیکند؛ گویی شخصیتهایشان از ابتدا برای دفع یکدیگر طراحی شدهاند.
به همین دلیل، میتوان «مسافر» را نه فقط یک فیلم ترسناک، بلکه بازتاب اضطرابهای ناشی از بحران مسکن، افول امنیت اقتصادی طبقه متوسط و گسترش «زیست سیار اجباری» در سرمایهداری متأخر دانست؛ وضعیتی که در آن «وننشینی» بیش از آنکه نماد آزادی باشد، به نشانهای از شکنندگی و آسیبپذیری اجتماعی تبدیل میشود.