شیخ اشراق مانند فرزانگان ایران قدیم از خورشید جهان افروز به «هورخش» تعبیر می‌کند و آن را مظهر «شهریور: حکومت آرمانی» و واسطه برخوردار شدن از «تأیید الهی» می‌داند. مقصود از «هورخش» نه جسم خورشید بلکه روحانیت و موکل خورشید است.