یکی از سوالات مهمی که بعد از ازدواج دغدغه زوج های جوان می شود این است که تک فرزندی بهتر است یا چند فرزندی. آیا فرزند تنها دچار مشکل می شود یا زندگی راحت تری دارد؟
افسانه ای در این مورد که، تک فرزند نسبت به کسی که خواهر و برادر دارد، به نظر خودخواه تر است، وجود دارد. مردم براین باورند که تک فرزند ها محکوم به تنهایی هستند. درحقیقت نامیدن یک بچه تنها با عنوان “تک فرزند“معمول است. برطبق نظر عموم، آنها ضد اجتماع، ضد اشتراک و در بازی کردن با دیگران خیلی خوب نیستند-اما در عین حال ،اندکی فهیم تر در مقایسه با آن هایی هستند که خواهر و برادر دارند. تک فرزندان به اندازه همراهان با خواهر و برادر، در صفات شخصیتی که به عنوان “سازگاری” شناخته شده، نمره خوبی نمیگیرند. با این حال، در انعطاف پذیری که نشانه خلاقیت است، نمره بهتری می گیرند.
خواهر و برادرهای بزرگتر مربیان شخصی هستند، اما می توانند بدترین کابوستان نیز باشند. در حالی که، داشتن یک خواهر یا برادر میتواند به شما در آماده شدن برای هرج و مرج (هرج ومرج سرگرم کننده یا نوع وحشتناک) کمک کند، داشتن خواهر و برادر کنترل گر میتواند اجتماعی کردن خارج از محیط خانواده را سخت تر کند. میتوانید هوش اجتماعی را از داشتن خواهر یا برادر کسب کنید. اما، هوش اجتماعی را از تک بچه بودن نیز میتوان به دست آورد. جوانب مثبت و منفی بسیاری برای تک بچه بودن وجود دارد. بیایید به برخی از مزایا و معایب این نوع ساختار خانوادگی نگاهی بیاندازیم.