جمال محمدیان – دوران کرونا آغازگر تحولات زیادی در همه جنبههای زندگی بود، از سلام کردن تا کار و فعالیت روزانه همه دچار تغییرات شگرفی شدند، کرونا همچنین باعث آغاز عصر جدیدی در آموزش بود و آموزش مجازی را بیشتر سر زبانها انداخت، البته آموزش مجازی چیز جدیدی نیست در بسیاری از دانشگاههای جهان از قدیمالایام آموزش مجازی وجود داشته است و کرونا تنها آن را گسترش داد، پیش از کرونا غالبا آموزش منحصر به حضور دانش آموز و معلم و استاد در فضای کلاس بود و اگر دانش آموزی غایب میشد بطورکل محتوی درس را از دست میداد اما آموزش مجازی باعث شد بسیاری از مشکلات مانند موارد انضباطی، شلوغی کلاسها، گرمایش و سرمایش و بهداشت، سرویس مدارس و هزینههای سرسامآور دیگر وجود نداشته باشد و از همه مهم تر، دانشآموز و معلم میتوانند در هر زمان و مکان و بدون نگرانی از غیبت و عقب ماندگی درسی در کنار سایر فعالیت های روزانه آموزش را در هر شرایط ادامه دهند. امروزه دانش آموزان میگویند ما متوجه شدیم واقعا نیازی نیست برای همه دروس در مدرسه حاضر باشیم و برخی از آنها را خود میتوانیم بخوانیم، شاید اگر مختار باشیم فقط برای چند درس به صورت پاره وقت حاضر شویم، کرونا و آموزش مجازی باعث شد تا بسیاری از اولیا در کلاسها شرکت کرده و علاوه بر نظارت بر فرایند اموزش فرزندان خود، به سواد اموزی پرداخته و به نوعی در کلاسهای نهضت سواداموزی شرکت کنند.
البته آموزش مجازی مشکلاتی هم دارد، مشکل ورود کنترل نشده و گسترده دانش اموزان اموزش به دنیای اینترنت، نبود برنامه منسجم و ضعیف بودن زیر ساختها از مهمترین مشکلات آموزش مجازی است، بیشترین مشکل نیز در مناطق محروم است که به دلیل عدم تمکن مالی خانوادهها مشکلاتی نظیر تهیه ابزار مناسب و اینترنت باعث تضعیف آموزش میشود و این نیازمند نقش حمایتی دولتها در این مناطق است که متاسفانه دولتها در این زمین کم کاری کردهاند.