پلانک با درگیر کردن همزمان شکم، کمر، شانه ها و عضلات گلوتئال، پایه ای ترین تمرین برای ثبات مرکزی بدن به شمار می آید.
همچنین پلانک با بالا آوردن زانو به سمت مقابل قفسه سینه، باعث افزایش ۳۰ درصدی فعالیت عضله راست شکمی و ۲۰ درصدی فعالیت عضله مایل خارجی شکم (external oblique) می شود.
پلانک شکم (Abdominal Plank) یک تمرین ایزومتریک است که در آن عضلات بدون حرکت مفصل درگیر می شوند. برخلاف دراز و نشست که با خم و راست شدن انجام می شود، پلانک نیاز به حفظ وضعیت خاص بدن دارد.
تمرکز اصلی پلانک شکم بر عضلات عرضی شکم (Transversus Abdominis)، ماهیچه راست شکمی (Rectus Abdominis)، فیله های کمری و عضلات تثبیت کننده ستون فقرات است که نقش مهمی در حفظ تعادل، ثبات تنه و پیشگیری از آسیب های اسکلتی عضلانی دارند.
