۱۴۰۴/۱۱/۲۵ ۱۵:۴۴
شوخی در اسلام نیازمند نیت خالص، رعایت حرمتها، تناسب با موقعیت و افراد، و پرهیز از افراط و قهقهه است تا رفتاری پسندیده تلقی شود.
پرسش:
آیا همین که قصد ما خندیدن دیگران باشد، کافی است؟ آیا خندۀ سالم شرط دیگری هم دارد؟
پرسش:
پاسخ:
اصل شوخی و خنده، مسئلهای است که در اخلاق اسلامی افزون بر سفارش به آن، رفتاری اخلاقی و مفید تعرف شده است؛ بهویژه در شرایط و موقعیتهای خاص. سیرۀ اولیای دین هم بر شوخی با دیگران و همراهی با افرادی است که شوخی میکردهاند. در فرهنگ دینی و اخلاق اسلامی برای شوخی و خنده شرایط و آداب و حدودی تعریف شده است که اگر این شروط رعایت نشود، نهتنها آن خنده و شوخی تأیید نمیشود، بلکه حتی سبب عقاب و نکوهش هم است و آثار ویرانکنندهای در پی دارد. در این نوشتار برخی از مهمترین شرایط و آداب شوخی و مزاح بیان میشود.
نکتۀ اول: اهمیت قصد