چهارشنبه 30 اردیبهشت 1405 – 19:50 – بهروزشده در پنجشنبه 31 اردیبهشت 1405 – 06:56
جهان پزشکی تاکنون با عوامل بیماریزای متعددی روبرو شده است، اما کمتر عاملی به اندازه Ebola virus ترس و وحشت در ساختار سلامت جهانی ایجاد میکند.
بیماری ویروسی ابولا که نوعی تب خونریزیدهنده ویروسی حاد و به شدت واگیردار است، به دلیل سرعت بالای تخریب بافتی و پتانسیل بالای مرگومیر، همواره سرخط خبرهای پزشکی بوده است.
این عامل ویروسی برای اولین بار در سال ۱۹۷۶ میلادی به طور همزمان در دو نقطه رخ نشان داد: یکی در نزارا (شهری در سودان جنوبی فعلی) و دیگری در یامبوکو (منطقهای در جمهوری دموکراتیک کنگو). از آنجا که روستای یامبوکو در نزدیکی رودخانهای به نام «ابولا» قرار داشت، دانشمندان نام این بیماری کشنده ابولا را از روی این رودخانه اقتباس کردند تا پایش جغرافیایی آن آسانتربیماری، تحریک نماید.
به محض مشکوک شدن به بیماری، فرآیند ایزولاسیون بیماران باید در اتاقهای فشار منفی یا بخشهای ویژه قرنطینه آغاز شود. جداسازی کامل فیزیکی بیمار از جامعه و سایر بخشهای بیمارستان، چرخه انتقال ویروس ابولا را در همان گام اول قطع میکند.
سیستم ایمنی بازماندگان پس از نبردی سهمگین با ویروس به شدت ضعیف میشود. این مسئله، بستر را برای بروز انواع عفونت ثانویه باکتریایی و قارچی در ریه و دستگاه گوارش فراهم میکند که نیاز به مراقبتهای پس از ترخیص دارد.
میزان و نرخ بقای ابولا به نوع سویه درگیرکننده (زئیر یا سودان)، سن بیمار (مرگومیر در کودکان و سالمندان بالاتر است)، وضعیت پایه سیستم ایمنی فرد و از همه مهمتر، سرعت و کیفیت زیرساختهای درمانی در دسترس بستگی مستقیم دارد.
احتمال اینکه این بیماری مانند کرونا یا آنفولانزا به یک پاندمی و شیوع جهانی ابولا تبدیل شود، بسیار کم است. از آنجا که ویروس از طریق هوا منتقل نمیشود و فرد ناقل تنها پس از بروز علائم شدید (که فرد را خانهنشین یا بستری میکند) قدرت انتقال دارد، پتانسیل پخش انفجاری در پروازهای بینالمللی محدود است.