نیروی دریایی ایالات متحده در حال ارزیابی طرحی است که به بزرگترین ناو هواپیمابر هستهای خود، یعنی یواساس جرالد آر. فورد (USS Gerald R. Ford)، اجازه میدهد برق تولید شده توسط رآکتورهای هستهای داخل خود را در زمان توقف در بندر، به شبکههای برق ساحلی تزریق کند.
این آزمایش به طور موثر نیروگاه پیشرانه ناو را به عنوان یک نیروگاه هستهای شناور موقت برای تأسیسات نظامی و احتمالاً زیرساختهای غیرنظامی در زمان بلایای طبیعی بازطراحی میکند.
نیروی دریایی ایالات متحده قصد دارد این طرح را در ایستگاه دریایی نورفولک در ویرجینیا آزمایش کند. شایان ذکر است که در گذشته از کشتیها برای تأمین برق تأسیسات زمینی استفاده شده است، اما بکارگیری یک ناو هواپیمابر کلاس فورد به انجام همین کار، گامی بزرگ رو به جلو برای مصارف دفاعی و سایر کاربردها خواهد بود.
ناو هواپیمابر «یواساس جرالد آر. فورد» توسط دو رآکتور هستهای A1B به حرکت در میآید؛ طراحی که خروجی الکتریکی به مراتب ب کند. زمانبندی گروههای ضربت ناو هواپیمابر در حال حاضر نیز پیچیده است؛ افزودن نقش تأمین انرژی در طول بازدیدهای بندری، مستلزم رفع تداخل دقیق با چرخههای تعمیر و نگهداری و آموزش خواهد بود.
خود رآکتورها برای پیشرانه و بارِ داخلی کشتی طراحی شدهاند، نه برای صادرات مداوم بارِ پایه (baseload) که برای پایداری شبکه بهینه شده باشد. چرخه بار حرارتی و الکتریکی در طول عملیات صادرات باید در برابر سلامت بلندمدت نیروگاه رآکتور سنجیده شود، به ویژه با توجه به اینکه انتظار میرود کلاس فورد تقریباً ۵۰ سال خدمت کند.
این ناو هواپیمابر که طول آن حدود ۳۳۷ متر است و بیش از ۱۰۰ هزار تن وزن دارد، اخیراً پس از تکمیل ۲۹۵ روز متوالی حضور در دریا که طولانیترین استقرار ناو هواپیمابر ایالات متحده از دوران جنگ ویتنام محسوب میشود، در صدر اخبار قرار گرفته بود.
نیروی دریایی آمریکا بازه زمانی قطعی برای این آزمایشها اعلام نکرده است و این برنامه در مرحله اکتشافی باقی مانده است. اینکه آیا این طرح به مرحله استقرار عملیاتی میرسد یا خیر، بستگی به این دارد که اعتبارسنجی مهندسی، مسیر نظارتی و توازنهای مربوط به زمانبندی ناوگان در سالهای آینده چگونه حل و فصل شوند.