اولین قرص‌های ضدپیری شاید فقط ۵ سال با ما فاصله داشته باشند؛ آیا مرگ درمان می‌شود؟

اگر بدون دردسرهای پیری می‌توانستیم یک زندگی طولانی داشته باشیم چه اتفاقی می‌افتاد؟ یک زیست‌شناس برجسته معتقد است که چنین آینده‌ای چندان هم دور از دسترس نیست. او می‌گوید به‌زودی ممکن است داروهایی وارد بازار شوند که روند پیری را معکوس می‌کنند، شاید حتی در پنج سال آینده. به باور او، پیری لزوماً یک «بخشی طبیعی از زندگی» نیست، بلکه می‌تواند به عنوان یک بیماری قابل درمان باشد.

اولین قرص‌های ضدپیری شاید فقط ۵ سال با ما فاصله داشته باشند؛ آیا مرگ درمان می‌شود؟

اگر بدون دردسرهای پیری می‌توانستیم یک زندگی طولانی داشته باشیم چه اتفاقی می‌افتاد؟ یک زیست‌شناس برجسته معتقد است که چنین آینده‌ای چندان هم دور از دسترس نیست. او می‌گوید به‌زودی ممکن است داروهایی وارد بازار شوند که روند پیری را معکوس می‌کنند، شاید حتی در پنج سال آینده. به باور او، پیری لزوماً یک «بخشی طبیعی از زندگی» نیست، بلکه می‌تواند به عنوان یک بیماری قابل درمان باشد.

اندرو استیل، فیزیک‌دان و نویسنده کتاب بی سن‌و‌سال (Ageless)، معتقد است که ما در آستانه یکی از بزرگ‌ترین انقلاب‌های تاریخ پزشکی قرار داریم، انقلابی که می‌تواند به انسان‌های امروزی این امکان را بدهد تا در سنین بسیار بالا، حتی بالای صد سال، همچنان سالم، پرانرژی و فعال زندگی کنند.

او در یک برنامه یوتیوبی گفته مقابله با پیری «بزرگ‌ترین مأموریت بشردوستانه زمان ما» است. به گفته او، یک «ساعت زیستی» در بدن همه ما وجود دارد که باعث می‌شود با افزایش سن، احتمال ابتلا به بیماری‌هایی مثل سرطان، بیماری‌های قلبی، زوال عقل، سکتکنند.

برای مثال، پژوهشی در آمریکا نشان داده که یک نوع خاص از ژن می‌تواند باعث شود حاملان آن حدود ۱۰ سال بیشتر از دیگران عمر داشته باشند. از سوی دیگر، فناوری‌های ویرایش ژن هم در حال بررسی هستند تا شاید بتوان از این طریق طول عمر انسان را افزایش داد.

اگر واقعاً بتوانیم پیری را «درمان» کنیم، چه تغییری در جهان رخ می‌دهد؟ آیا باید تا ۱۵۰ سالگی کار کنیم؟ آیا زمین بیش از حد شلوغ می‌شود؟

اندرو نگاه متفاوتی دارد. او می‌گوید جمعیت سالم‌تر به معنای افراد بیشتری است که می‌توانند در اقتصاد نقش داشته باشند و به این ترتیب، تعداد کمتری در خانه‌های سالمندان با رنج و بیماری زندگی خواهند کرد. او حتی می‌گوید که شاید در آینده بتوانیم چیزی شبیه «بازنشستگی‌های موقت» داشته باشیم. مثلاً در دهه ۴۰ زندگی، مدتی را صرف بودن کنار فرزندان خود کنیم.

در نهایت، او تأکید می‌کند که باید نگاه‌ خود به پیری را تغییر دهیم. به‌جای اینکه آن را یک روند طبیعی و اجتناب‌ناپذیر بدانیم، باید آن را نوعی رنج در نظر بگیریم که قابل کاهش است. اندرو می‌گوید:

بیشتر این بیماری‌ها سال‌ها، حتی دهه‌ها،‌ طول می‌کشند تا آرام‌آرام استقلال فرد را از بین ببرند و در نهایت به مرگ منجر شوند.

منبع  : روزیاتو

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *