۵ اردیبهشت ۱۴۰۴
این رویدادهای زودگذر و مرموز، در چشم بر هم زدنی در تار و پود فضا رخ میدهند و آن را با موجی از انرژی و ماده پر میکنند. این انفجارهای متوالی، به تدریج ساختارهای عظیم کیهانی از جمله کهکشانها و خوشههای کهکشانی را شکل میدهند، بدون آنکه نیازی به وجود فرضیههای بحثبرانگیز ماده تاریک و انرژی تاریک باشد. این مدل جدید، نه تنها فرضیات دیرینه کیهانشناسی را زیر سوال میبرد، بلکه توضیحی بدیع و تازه برای پدیده انبساط شتابدار جهان ارائه میدهد. بر اساس این نظریه، این تکینگیهای زمانی، با وجود آنکه مستقیماً قابل مشاهده نیستند، ممکن است نیروی محرکه اصلی تکامل کیهانی باشند و درک ما از لحظه بیگ بنگ را دگرگون سازند.