استیون هاوکینگ، فیزیکدان و کیهانشناس مشهور بریتانیایی، به دلیل ابتلا به نوعی بیماری نورون حرکتی به نام ALS یا اسکلروز جانبی آمیوتروفیک بهتدریج دچار فلج شد. این بیماری اعصاب کنترلکننده عضلات ارادی بدن را تخریب میکند و به مرور توانایی حرکت، راه رفتن، حرف زدن، بلعیدن و حتی تنفس را از بیمار میگیرد. هاوکینگ در ۲۱ سالگی، زمانی که دانشجوی دکتری در دانشگاه کمبریج بود، با این بیماری تشخیص داده شد.
پزشکان در ابتدا تصور میکردند او فقط چند سال دیگر زنده میماند، اما هاوکینگ برخلاف انتظارها بیش از پنج دهه با این بیماری زندگی کرد. او بهتدریج توان راه رفتن، حرکت دادن دستها و صحبت کردن طبیعی را از دست داد، اما ذهن و فعالیت علمیاش را حفظ کرد و با کمک ویلچر، دستگاه سخنگو و فناوریهای ارتباطی به یکی از مشهورترین دانشمندان جهان تبدیل شد.
بیماری استیون هاوکینگ نوعی بیماری عصبی پیشرونده بود که با نام ALS یا اسکلروز جانبی آمیوتروفیک شناخته میشود. این بیماری در گروه بیماریهای نورون حرکتی قرار دارد و به همین دلیل در بریتانیا بیشترش توان حرکتی، روش کار خود را تغییر داد. وقتی دیگر نمیتوانست مثل گذشته بنویسد، بسیاری از محاسبات و تصویرسازیهای علمی را در ذهن انجام میداد. او مفاهیم پیچیده ریاضی و فیزیکی را بیشتر به شکل هندسی و تصویری در ذهن دنبال میکرد.
دستگاه ارتباطی او نیز نقش مهمی در ادامه کارش داشت. هاوکینگ با انتخاب کلمات از روی صفحه رایانه، جمله میساخت و سپس دستگاه آنها را با صدای مصنوعی پخش میکرد. این صدای ماشینی بعدها به بخشی از هویت عمومی او تبدیل شد.
استیون هاوکینگ به دلیل ابتلا به بیماری ALS یا بیماری نورون حرکتی فلج شد. این بیماری بهتدریج سلولهای عصبی کنترلکننده عضلات ارادی را از بین برد و باعث شد او توان راه رفتن، حرکت کردن، صحبت کردن و بسیاری از کارهای روزمره را از دست بدهد.
با این حال، ذهن او همچنان فعال ماند و هاوکینگ توانست با کمک فناوری و مراقبت پزشکی، دههها پس از تشخیص بیماری به کار علمی ادامه دهد. طول عمر او با ALS یکی از موارد استثنایی پزشکی بود و هنوز هم پزشکان علت دقیق کند بودن روند بیماریاش را به طور کامل نمیدانند. نام هاوکینگ امروز نه فقط با سیاهچالهها و کیهانشناسی، بلکه با مقاومت در برابر یکی از سختترین بیماریهای عصبی جهان نیز گره خورده است.