برای خداداد عزیزی و مازیار زارع واقعا خوبیت ندارد که به عناصر پرخاشگر فوتبال ایران در هفته های متمادی رقابت های لیگ برتر تبدیل شوند.
در فوتبال کمتماشاگر این روزهای ایران، جایی که سکوها اغلب خالیاند و تبوتاب در رسانهها و شبکههای اجتماعی هم فروکش کرده، شاید درگیری لفظی و فیزیکی میان مازیار زارع و خداداد عزیزی در بازی ملوان بندرانزلی و تراکتور برای برخی کماهمیت به نظر برسد؛ گویی وقتی خودِ فوتبال از مرکز توجه دور شده، حاشیههایش هم بیاثر است. اما این نگاه، سادهسازیِ یک مسئله مهم است.
اهمیت ماجرا نه در چند لحظه یقهگیری و پرخاش، بلکه در «الگوسازی» نهفته است. در هر دو تیم، بازیکنان جوانی حضور دارند که هر روز در تمرین و مسابقه، رفتار بزرگان را میبینند و همان را میآموزند. پرسش اصلی اینجاست: سهم این نسل از چنین صحنههایی چیست؟ زبان تند، خشم بیمهار و عادیسازی برخورد فیزیکی؟