اساسا وقتی عنوان شاهکار را به یک فیلم اطلاق میکنیم، یعنی میتوانیم بارها و بارها به تماشایش بنشینیم و همچون مواجهه اول، از فیلم لذت ببریم.
انفجار – blow out
بهترین فیلم برایان دیپالما. فیلمی با ذات دهه هفتادی که انگار ترکیبی از چندین و چند پیرنگ و روایت از فیلمهای هیچکاک است. فیلمی که اوپنینگش، شدیدا یاداور پلان سکانس آغازین نشانی از شر است. نام فیلم و خط اصلی داستانش از سینمای اروپا و به شکل خاص «بلو آپ» آنتونیونی برداشته شده و بهشکل کلی، گویی انفجار برآیندی است از تاریخ سینمای پیش از خودش که در کنار تلفیق تماتیک فیلمهای پیش از خود، با تعریف داستان یک ترور و پرداختن به طرح تئوری توطئه با متن روز جامعه آمریکا هم ارتباط مستقیمی پیدا میکند.