گروه فرهنگی: پرویز امینی دکترای علوم سیاسی طی یادداشتی نوشت: رسانه ملی به عنوان فراگیرترین و بزرگترین سازمان رسانه ای کشور که از نوعی انحصار نیز برخوردار است، دائما از “مرجعیت”، “عمومیت” و توانایی “راهبری اجتماعی”اش کاسته می شود به طوری که باورها و کنش های ِمردم، سیاستمداران، تصمیم سازان و تصمیم گیران تاحد زیادی در مسیری غیر از مسیر رسانه ملی شکل می گیرند. اگر قرار باشد رسانه ای با این ابعاد عظیم و انحصار نتواند در مقولات اساسی یک جامعه واجد مرجعیت و راهبری اجتماعی باشد، فلسفه وجودی خود را نقض کرده است.
به گزارش بولتن نیوز، در کمتر از یکسال گذشته دست کم سه مقوله اساسی و کلانِ “کرونا”، “بورس” و “انتخابات آمریکا” به طور مشخص در جامعه ما موضوعیت داشته است. این سه مقوله سنگ محک خوبی برای ارزشیابی مرجعیت رسانه ملی در یکسال گذشته است.
رکوردشکنی مدام کرونا و وضعیت وخیم تر شده آن و مرگ های بالای ۴۰۰ نفر در یک روز یعنی هر سه دقیقه یک نفر، نشان می دهد رسانه ملی نتوانسته علی رغم پرداخت پرحجم به آن، راهبری اجتماعی و سیاسی خود را به شکل مناسبی انجام دهد تا به تخفیف و کنترل بحران منجر شده باشد. مهمترین مسئله رسانه ملی در این باره ناتوانی اش در شکل دادن به تصمیم سازی ها و تصمیم گیری های درست درباره کرونا در مجموعه حاکمیت خصوصا دولت است. ایفای نقش منفعل رسانه ملی آن را در خدمت توجیه رسانه ای سیاست های غلط دولت خصوصا عادی سازی بحران کرونا قرار داده است.