علامه طباطبایی در آخرین روز ماه ذیحجه سال ۱۳۲۱ هـ. ق. در شاد آباد تبریز متولد شد و در طول ۸۱ سال عمر با برکتش، آثار ارزشمندی از خود بجای گذاشت و شاگردان وارسته و نخبهای را تربیت کرد. ایشان در صبح روز یکشنبه ۱۸ محرم الحرام سال ۱۴۰۲ هـ. ق. رحلت کردند.
اجداد علامه طباطبایی از طرف پدر از اولاد حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام و از اولاد ابراهیم بن اسماعیل دیباج هستند و از طرف مادر اولاد حضرت امام حسین علیه السلام میباشند. در سن پنج سالگی مادرشان و در سن نه سالگی پدرشان بدرود حیات میگویند و از آنها اولادی جز ایشان و برادر کوچکتر از ایشان بنام سید محمد حسن کسی دیگر باقی نمانده بود.
علامه طباطبایی از سال ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۴ هـ. ش. در مدرسه طالبیه تبریز مشغول فراگیری دانشهای مختلف اسلامی از جمله ادبیات عرب و علوم نقلی و فقه و اصول، گردید. ایشان بعد از تحصیل در مدرسه طالبیهلی را در قم ایشان روشن کرد و ادامه داد و با مشکلات ساخت. بقیه تلامذهی مرحوم آقای قاضی و متأثرین از ایشان هر جا بودند، همینجور بود. در تهران، در آذربایجان، در خود نجف، در بروجرد، در جاهای دیگر، هر جا شاگردهای ایشان بودند، مرکز معنویت و مرکز اشعاع روحانیت بودند. نمیشود اینها را ندیده گرفت».
اما علامه طباطبایی درکنار تفسیر قرآن و تدریس مباحث عقلی و فلسفی، به تربیت شاگردانی در حوزه اخلاق و عرفان اسلامی نیز توجه داشت. حضرات آیات خوشوقت، حسنزاده آملی، عبدالله جوادی آملی و… از این دسته شاگردان او هستند.
همچنین دیگر شاگردان علامه طباطبایی از جمله حضرات آیات مطهری، بهشتی، جوادیآملی و … بعنوان روحانیون موثر در حرکت اسلامی و انقلابی مردم ایران به رهبری حضرت امام خمینی (ره) بودند.