امید یوسفیان
پرسپولیس در نیم فصل دوم اصلا نتایج خوبی نگرفته است.
پرسپولیس با اوسمار شروعی امیدوارکننده داشت؛ چند برد مهم، جمع کردن امتیاز و نزدیک شدن به صدر جدول، آن هم با یک نسخه متفاوت از گذشته: «بردن حتی بدون فوتبال چشمنواز». تیم اوسمار در هفتههای اول بیشتر شبیه یک پرسپولیس نتیجهگرا بود؛ تیمی که شاید زیبا بازی نمیکرد اما بلد بود سه امتیاز را از دل بازیهای سخت بیرون بکشد.
اما حالا این فرمول به نقطهای حساس رسیده است. بعد از حذف از جام حذفی، پرسپولیس در ۲ بازی از ۳ مسابقه اخیر شکست خورده و همین آمار کافی است تا نگرانیها جدیتر شوند. در فوتبال ایران، اگر تیمی خوب بازی نکند اما ببرد، معمولاً قابل پذیرش است؛ مشکل از جایی شروع میشود که نه کیفیت بالا باشد و نه نتیجه. آن وقت «نتیجهگرایی» تبدیل به یک توجیه میشود و امید جای خودش را به تردید میدهد.