بعد از سه ماه و چند روزى که درس تعطیل بود و بحثهاى حوزهها تعطیل بود، حالا بحمدالله باز خدمت آقایان رسیدیم و بناى بر مباحثات و بحث فقهى داریم. در این خلال، ماه رمضان بود و این تابستان گرم؛ بعضى به معناى حقیقى کلمه حقیقتاً از ماه رمضان بهره بردند؛ چه بهخاطر اعمال ماه رمضان، روزهى روزهاى گرم و بلند ماه رمضان، بهخاطر دعاهاى ماه رمضان، خشیت و تضرّع و خشوع و مانند اینها و چه بهخاطر فعّالیّتهایى که انجام دادند؛ تبلیغ کردند، احکام دین گفتند، بعضىها مسافرت کردند، بعضى در خود تهران مشغول فعّالیّت بودند. بعضى از مجموعهى شما و بقیهى برادرانى که در تهران هستند واقعاً بهره بردند؛ بعضىهایمان هم نه، بهرهى زیادى نبردیم که بایستى متأسّف باشیم و به فکر جبران باشیم و جبران بکنیم.
آنچه مهم است این است که طلبهى دین، عالم دین و روحانى -به اصطلاح رایج- وظیفهى خودش را در هر برههاى از زمان تشخیص بدهد. اگر وظیفه تشخیص داده نشد، علم و تقوا و مانند اینها به درد نمیخورد؛ یعنى بجا مصرف نمیشود. مثل این است که انسان پول زیادى دارد امّا خبر از بیمارى فرزندش ندارد. خب، اگر میدانست که این بچّه بیمار است و احتیاج به معالجه دارد و مثلاً احتیاج به عمل جراحى دارد، پول هم که در جیبش بود، مرّق و تفرّع شبهات فراوان وجود دارد. آن طرف مقابل، یک نقطهى کوچک را میگیرد، روى آن تکیه میکند و ذهنهایى را منصرف میکند. بنابراین این یکى از وظایف عمدهى ما است؛ حوزههاى علمیّه بایستى به این توجّه کنند. خوشبختانه حوزهى علمیّهى تهران هم این روزها یک سر و صورتى، سر و سامانى پیدا کرده و کارهایى شده؛ شنیدم امروز هم افتتاح حوزهى علمیّهى تهران است. میتوان کارهاى بزرگى را در این زمینه انجام داد که امیدواریم انشاءالله خداوند همهى شماها را موفّق کند.