در مرداد ۱۳۲۱ کاخ نخست وزیری ایران شاهد حضور مردی بود که در دوران رضا شاه، مغضوب وی بود. “احمد قوام” پس از ۱۸ سال بار دیگر عهده دار سمت نخست وزیری شد و سومین نخست وزیر پهلوی دوم لقب گرفت.
پس از آنکه در بهمن ۱۳۲۱ قوام به دلیل عدم همکاری مجلس از سمت نخست وزیری استفعا کرد، سهیلی بار دیگر تا بهمن ۱۳۲۲ عهده دار نخست وزیری شد، تا آنکه در فروردین ۱۳۲۳، “محمد ساعد” رئیس الوزرای ایران شد، ساعد که به واسطه دوستی با روسها به کرسی نخست وزیری تکیه زده بود در آبان ۱۳۲۳ به دلیل معطل گذاشتن درخواست شوروی مبنی بر کشف و استخراج نفت در مناطق شمالی ایران، استعفا کرد.
دولتهایی با عمر کمتر از ۵ ماه
در آبان ۱۳۲۳ پس از آنکه “مصدق” از برتن کردن خرقه نخستوزیری امتناع کرد، خواهرزاده او یعنی “مرتضی قلی بیات” با رای شکننده نمایندگان مجلس به این سمت نائل شد. کابینه “قلی بیات” ۵ ماه بیشتر دوام نیاورد و پس از او “ابراهیم حکیمی” مسئول تشکیل کابینه شد.
خریداری اموال دسته چندم آمریکایی به قیمت گزاف!
حکیمی که از بازماندگان مشروطه بود، حدود یک ماه دولت را چرخاند و سپس در خرداد ۱۳۲۴ جای خود را به “محسن صدر” داد.
سوال نمایست، لکه ننگی بر دوران صدارت شریف امامی است.
ناتوانی” شریف امامی” در مهار امواج خروش انقلابی مردم، موجب شد تا شاه، رئیس ستاد کل ارتش یعنی” سپهد ازهاری” را مامور تشکیل کابینه کند.
تظاهرات میلیونی مردم در تاسوعا و عاشورا سال ۵۷، چنان وحشتی دل ازهاری ایجاد کرد که وی نتوانست بیش از دو ماه ردای نخست وزیری را بر تن نگه دارد و در دی ۵۷، جای خود را به “شاپور بختیار” داد.
بختیار، رئیس آخرین دولت غیرقانونی رژیم نامشروع پهلوی
بختیار که از حمایت برخی منتقدان شاه همچون “امینی” و “صدیقی” بهرهمند بود، تلاش داشت تا به هر ترفندی کشتی به گل نشسته پهلوی را به ساحل آرامش برساند.