گروه فرهنگی-عباس قائمی | پژوهشگر هسته افکار عمومی و تغییرات اجتماعی نوشت: از اوشین و سربداران گرفته تا جومونگ و یوسف پیامبر، سریالهای تلویزیونی همواره خاطرات جمعی بسیاری از ایرانیان را ساخته و عاملی برای وحدت جامعه و فرهنگ ایرانی بودهاند. اما تولیدات امروزی رسانه ملی دیگر آن حالوهوای روزهای گذشته را نداشته، بهطوریکه دسترسی به مخاطب بالای ۵۰ درصد برای یک سریال به یک آرزو تبدیل شده است. رسانه ملی که در گذشته سریالهای متعددی با مخاطب بالای ۷۰ و ۸۰ درصدی تولید میکرد، امروزه عموم سریالهایش، بین ۲۰ تا ۳۰ درصد مخاطب دارد و بیشتر سریالهای مناسبتی همچون سریالهای نوروزی یا سریالهای رمضانی رسانه ملی است که شانس بیشتری برای نزدیکشدن به مخاطب ۵۰ درصدی را دارد.
به گزارش بولتن نیوز، اولین دلیلی که عموم تحلیلگران برای تبیین و توضیح این کاهش در مخاطبان سریالهای تلویزیونی بیان میکنند، کاهش کیفیت تولیدات رسانه ملی است. البته ا براساس این شواهد، تولیدکنندگان باید معنای موفقیت آثار خود را تغییر داده، به سراغ بخشهایی از مخاطبان بروند که معمولا کمتر تولیداتی برای آنها انجام میشود. به طور مثال سریالی که به طور خاص برای یک طیف سلیقهای تولید شده که ۱۰ درصد از جامعه را تشکیل میدهند، درصورتی که هفت درصد مخاطب داشته باشد، به موفقیت ۷۰ درصدی دست پیدا کرده، درحالی که اگر جامعه هدف را ۱۰۰ درصد تعریف میکردیم، با یک شکست مسلم مواجه بودیم.
در پایان لازم به ذکر است طراحی چنین راهبردهای رسانهای تنها زمانی ممکن خواهد بود که رصد و پایش دقیق و مستمری از فضای رسانه، انواع و دستههای مخاطبان و عادات رسانهای آنها انجام شود.
رسانهها در سال ۱۴۰۱ چه راهبردی را برای تولید سریال در پیش بگیرند؟
از اوشین و سربداران گرفته تا جومونگ و یوسف پیامبر، سریالهای تلویزیونی همواره خاطرات جمعی بسیاری از ایرانیان را ساخته و عاملی برای وحدت جامعه...
از اوشین و سربداران گرفته تا جومونگ و یوسف پیامبر، سریالهای تلویزیونی همواره خاطرات جمعی بسیاری از ایرانیان را ساخته و عاملی برای وحدت جامعه…