گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو-محمدصالح سلطانی*؛
یک) امروز اول مرداد است. روزی که برای نظام آموزش عالی ایران میتوانست روزی معمولی باشد. یک روز داغ تابستانی در میانه تعطیلات دانشگاهها. امروز اما، در تاریخ آموزش عالی کشور، ثبت میشود. اول مرداد 1397، برای همیشه، با تصویر مرد فراموشنشدنی فیزیک و فلسفه ایران، در یادها خواهد ماند. مردی که شاید برای آخرین بار، درِ اتاقش در گروه فلسفه علم دانشگاه شریف را خواهد بست و خواهد رفت. میرود تا «بازنشسته» شود. بازنشستگی که البته میدانید، مودبانهی «برو به سلامت» است. مودبانهی «بفرمایید، دیگر به شما نیازی نداریم»، مودبانهی « حضورتان اینجا زیادی است و جای دیگران را تنگ کرده». بازنشستگی در خود همه این معانی را دارد و درباره یک استاد ممتاز، درباره یک چهره ماندگار علمی، درباره مردی که استثنا باشد، معانی استثنایی دیگری هم خواهد داشت. «دکتر مهدی گلشنی»، چهره دوستداشتنی، محبوب و خاطرهانگیز دانشگاه صنعتی شریف، یکی از معدود اساتید ممتاز این دانشگاه و تمام دانشگاههای کشور، از صبح امروز بازنشسته شده و شریف او را-در قامت یک استاد فعال- از دست خواهد داد. در حالی که برخی اساتید مسنتر و در آستانهی بازنشستگیترِ شریف، هنوز در اتاقهایشان هستند و هنوز بسیار بیش از یک استاد بازنشسته تدریس میکنند و هنوز کسی درِ خروجی را نشانشان نداده.