گروه فرهنگی: وحید حاج سعیدی : یادش به خیر یک زمانی کتاب، یار غار و رفیق گرمابه و گلستان خلق الله بود و ملت با رسیدن به صفحات پایانی یک کتاب خوب و جاندار، عزا می گرفتند و متالم می شدند. از طرفی با ابتیاع یا به امانت گرفتن کتابی جدید هم چنان مسرور و مبتهج می گشتند که گویی یارانه 300 هزار تومانی یلدا به حساب شان واریز شده و در پوست خود نمی گنجدیدند!
به گزارش بولتن نیوز بماند که یک کتاب را هم چند بار آچار کشی می کردند و تا قورچ کتاب را در نمی آورند، ول کن ماجرا نبودند و اگر چند روز می گذشت و کتاب جدید گیر نمی آورند نَسَخی شدید به سراغ شان می آمد و زمین را گاز می گرفتند و هیچ چیز هم جای آن را پر نمی کرد. در واقع لذت کتاب و کتابخوانی هم رده با گوارایی میگساری در میکده جان بود و آنجا که «شاه نعمت الله ولی» خدا بیامرز می گفت «دوستان وقت عصیر است و کتاب» بنده خدا پر بیراه نمی گفت.
اما با مجازی شدن زمین و زمان، آخرین میخ بر تابوت پیکر بی رمق کتاب کوبیده شد و به قولی « ما فاتحه کتاب خواندیم» تا جایی که امرم به انتشار کتاب می کنند و چشم با جناق، جاری، خواهر شوهر، همکار و … را به جای حدقه از حفرهٔ کرانیال قدامی بیرون می آورند!
فرمت این دست کتابها هم که از قبل از پیداست و بعضی از آنها در قامت یک قوطی کبریت هستند و اسامی نویسندگان از بازیگران سریال جومونگ فقید بیشتر است. قدیم دوستان کتاب مینوشتند این هوا که اگر کسی از آمادگی بدنی کافی برخوردار نبود، هنگام جابجایی کتاب، رباط صلیبی پاره میکرد! اینطوری بود که قدما از کتاب برای گرو گذاشتن هم استفاده میکردند و شاعر میگفت: «از بس کتاب در گرو باده کردهایم / امروز خشت میکدهها از کتاب ماست»! اما کتاب های امروزی از بس سبک و نازک هستند، به درد باد زدن منقل تریاک ببخشید منقل کباب هم نمی خورند.
ای کاش دوباره به روزی برسیم که مردم با خواندن کتاب سرحال شوند و رسانه ها و افراد تاثیر گذار جامعه هم به جای تبلیغ خواص سوفسطایی کرم حلزون، دیگ و پاتیل قسطی و روغنی که فشار خون و ضربان قلب را تنظیم می کند، از خواص جادویی کتاب هم سخن به میان بیاورند…