جانوری بیمار به نام ناتو

وقتی هر اجلاس ناتو زیر سایه ترس از اینکه قوی‌ترین عضو آن ناگهان همه چیز را به‌هم بزند و از آن خارج شود، تشکیل می‌شود و سپس با یک نفس راحت جمعی که از چنین اقدامی جلوگیری شده است، به پایان می‌رسد، نمی‌توان چنین نشستی را نشانه اطمینان‌بخشی از اتحادی راهبردی یا ارزش‌های مشترک دانست. 

تاریخ انتشار: ۳۰ تير ۱۴۰۵ – ۰۵:۲۰

وقتی هر اجلاس ناتو زیر سایه ترس از اینکه قوی‌ترین عضو آن ناگهان همه چیز را به‌هم بزند و از آن خارج شود، تشکیل می‌شود و سپس با یک نفس راحت جمعی که از چنین اقدامی جلوگیری شده است، به پایان می‌رسد، نمی‌توان چنین نشستی را نشانه اطمینان‌بخشی از اتحادی راهبردی یا ارزش‌های مشترک دانست. 

* استیون‌ام. والت
جوان آنلاین: اگر به اجلاس ناتو در سال ۲۰۲۶ به چشم احیاگر هدف مشترک و حس تازه‌ای از همبستگی فراآتلانتیکی نگاه شود، می‌توان با آن هم‌ذات‌پنداری کرد، اما آنچه اتفاق افتاد، تلاشی عمدی و عمدتاً موفق برای نادیده گرفتن تنش‌های آشکار و بزرگ بود. هیچ‌کس نباید دچار توهم شود: «این اتحاد، یک توله سگ بیمار است.» 
وقتی هر اجلاس ناتو زیر سایه ترس از اینکه قوی‌ترین عضو آن ناگهان همه چیز را به‌هم بزند و از آن خارج شود، تشکیل می‌شود و سپس با یک نفس راحت جمعی که از چنین اقدامی جلوگیری شده است، به پایان می‌رسد، نمی‌توان چنین نشستی را نشانه اطمینان‌بخشی از اتحادی راهبردی یا ارزش‌های مشترک دانست. 

 چین رقیبی قدرتمند
البته می‌توان تنش‌های فراآتلانتیک را صرفاً به دونالد ترامپ رئیس‌جمهور ایالات متحده نسبت داد، اما مشکل اصلی ناتو ساختاری است. اتحاد‌های نظامی به خودی خود هدف نیستند؛ آنها صرفاً وسیله‌ای هستند که کشور‌ها از طریق آن می‌کوشند در مواجهه با یک تهدید مشترک، ایمنی شند که نسخه جدیدی از ترامپ در نهایت کاخ سفید را به دست نخواهد گرفت. سیاست‌های داخلی خودشان و مشکلات معمول اقدام جمعی، تلاش‌های آنها برای کاهش وابستگی به ایالات متحده را مختل کرده است، اما قرار نیست متوقف شوند. علاوه بر این، اجلاس آنکارا نشان داد که اروپایی‌ها ترامپ را کسی می‌بینند که نباید او را جدی گرفت. آنها درک می‌کنند که او هر از گاهی جلوی دوربین‌ها نقش بازی می‌کند و مانند تهدید بی‌معنا او برای قطع تجارت ایالات متحده با اسپانیا یاوه‌گویی می‌کند. در چنین شرایطی، نادیده گرفتن رجزخوانی‌های او در عین کاهش وابستگی به ایالات متحده، واکنش هوشمندانه‌ای است. 
پل کروگمن معتقد است که متحدان ایالات متحده، ترامپ را عمویی ثروتمند و با آرای متزلزل می‌بینند که همه او را تحمل می‌کنند، زیرا می‌خواهند در جهت اراده او باقی بمانند. ناتالی توچی از جان هاپکینز به نیویورک تایمز گفت که «توهین‌های مکرر و تهدید‌های توخالی ترامپ رو به نابودی است.» در آنکارا دیدیم که رهبران اروپایی اکنون مؤدبانه سر تکان می‌دهند، برای ترامپ چاپلوسی می‌کنند، اما هرچه بیشتر آنچه را که می‌گوید، نادیده می‌گیرند و نظر خودشان را حفظ می‌کنند. 

منبع  : جوان آنلاین

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *