گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو؛ 400 میلیون، 500 میلیون یا 800 میلیون. ارقام متفاوتی برای هزینههای «اردوی ورودیهای دانشگاه شریف» مطرح میشود. اردویی که شاید بشود آن را با کمی اغراق، بزرگترین اردوی دانشجویی کشور دانست که توسط یک دانشگاه مدیریت و برگزار میشود. یک اردوی سه روزه در هفتههای اول سال تحصیلی در مشهد. اردویی مناقشهبرانگیز و همیشه حساس که در آغاز سال تحصیلی جدید، همواره برای شریف و شریفیها حاشیههای فراوانی ساخته. ماجرای امسال اردوی ورودیهای شریف هم پر از حاشیه، جنجال و درگیری میان فعالین و مسئولین فرهنگی این دانشگاه بوده. چرا؟ پاسخ این سوال، چیزی است که در ادامه این گزارش میخواهیم بررسی کنیم.
بحران هویت
اولین چالش همیشگی برگزاری اردوی ورودیها در شریف، بحث بر سر علتِ وجود آن است. هزینههای بالای برگزاری اردویی در این سطح و با این ابعاد، بخشی از مسئولین دانشگاه شریف را به فکر عدم برگزاری و یا تغییر شیوه برگزاری آن انداخته. سیدحسن حسینی معاون فرهنگی دانشگاه شریف هم در بهار97، طرحی تازه برای برگزاری این اردو پیشنهاد داد. طرحی که در آن، بار اصلی برگزاری اردو بر دوش کارمندان دانشگاه است و نقش فعالین دانشجویی در برگزاری آن به حداقل میرسید. در طرح حسینی، بنا بود به جای تعدادی از دانشجویان سال دوم و سوم که تحت عنوان «سرگروه» به عنوان مشاور و راهنما در کنار ورودیهای جدید قرار میگرفتند، چند دانشجوی مقطع ارشد و دکترا کنار ورودیهای جدید قرار بگیرند. طرح جدید، با ایدههای قبلی و شیوه برگزاری اردو در سالهای گذشته تفاوت معناداری داشت. حسینی همان ابتدای کار، جواد درویش- یکی از نزدیکان و شاگردانش- را هم به عنوان مسئول اردو تعیین کرد تا کارها به سرعت آغاز شوند. درویش اما برای یک فرصت مطالعاتی به سوئد رفته بود و تا به تهران برسد، دانشجوها در مقابل این طرح، صفآرایی کردند.