سفر در زمان، یکی از کهن ترین و جذاب ترین مفاهیم در تاریخ تفکر بشر است. از افسانه های هند باستان تا نظریه نسبیت اینشتین، بشر همواره رویای گشت و گذار در طول زمان را در سر پرورانده است. اما هرچه به این مفهوم نزدیک تر می شویم، با تناقضات و پارادوکس های پیچیده تری روبرو می شویم که درک ما از علیت، اختیار و حتی ماهیت هستی را به چالش می کشند. آیا قوانین فیزیک اجازه سفر به گذشته را می دهند؟ یا پارادوکس ها خود مانعی جدی بر سر راه این رویا هستند؟
به گزارش سیتنا، سفر در زمان، دستکم در سطح ایده و تخیل، سابقهای به قدمت تمدن بشری دارد. در اساطیر هندو، داستانهایی از پادشاهان و حکیمانی وجود دارد که به جهانهای دیگر یا دورههای دیگر زمانی سفر میکنند. در فلسفهی یونان باستان نیز، فیلسوفانی مانند هراکلیتوس و پارمنیدس به ماهیت زمان و تغییر پرداختهاند. اما تبدیل این ایده به یک مسئلهی علمی و فلسفیِ جدی، بیشتر به دوران مدرن و به ویژه پس از ارائهی نظریهی نسبیت توسط آلبرت اینشتین بازمیگردد.