کرمانشاه- روستای زرده دالاهو، هیروشیمای کوچک ایران، پس از دههها از بمباران شیمیایی بعثیها همچنان با عوارض جسمی و بیمهریها دستوپنجه نرم میکند و نیازمند توجه ویژه درمانی است.
خبرگزاری مهر، گروه استانها: با گذشت سالها از فاجعه تلخ و هولناک بمباران شیمیایی روستای زرده که از آن به عنوان «هیروشیمای کوچک ایران» یاد میشود، هنوز هم غبار غم و درد بر چهره این دیار نشسته است. برای درک عمق این فاجعه انسانی و ادای دین رسانهای، مسیر ۱۲۰ کیلومتری غرب استان کرمانشاه را به سوی شهرستان دالاهو پیش میگیریم. هرچه جاده ما را از هیاهوی مرکز استان دورتر میکند، طبیعت با طراوت و خنکای دلپذیرش بیشتر خودنمایی میکند. دالاهو، سرزمینی به غایت سرسبز و سحرانگیز است؛ با درختانی بلندقامت، دامنههایی مخملی و جویبارهایی که از هر گوشه آن رواناند، گویی قطعهای بینقص از بهشت بر روی زمین تجلی یافته است. نام این دیار برگرفته از کوه مرتفعی است که بر جلگه عراق مشرف بوده و در روزگاران گذشته، مأمن و جولانگاه عقابها (دال) و آهوان خرامان بوده است؛ تناقضی غریب میان این شکوه طبیعی و تاریخ خونباری که در دل آن نهفته است.
در طول مسیر رسیدن به مقصد، بازخوانی روایتهای مستند این حادثه هولناک، قلب هر انسانی را به درد میآورد. تمامی اسناد و شواهد تاریخی گواه آن است که یکی از سیاهترین اوراق تاریخ بشریت و کارنامه ننگین استکبار جهانی و رژیم بعث، در صبحگاه ۳۱ تیرماه سال ۱۳۶۷ در روستای زرده رقم خورده است. درست در روزهایی که تنها چند روز از اعلام آتشبس و پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت از سوی جمهوری اسلامی ایران میگذشت، رژیم درمانده بعث عراق در آخرین تلاشهای مذبوحانه و کینهتوزانه خود، هولناکترین جنایت ضدبشری را مرتکب شد و بمبهای شیمیایی اهدایی حامیان غربیاش را بر سر مردم بیدفاع، مظلوم و مقاوم مناطق کردنشین فروریخت.