گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو؛ آنهایی که اهل رانندگیهای طولانی هستند، هرکدام یک مدل جاده را بیشتر دوست دارند. یکی عاشق جادههای صاف و یکنواخت است، دیگری جاده سرسبز شمالی را میپسندد، شوفری عاشق مسیرهای پیچاپیچِ کوهستانی است. یکی خیابانهای کمعرض را دوست دارد، یکی راههای دوطرفه را، دیگری هم اتوبانهای آزادِ چند بانده. در میان شوفرها اما اگر جستجو کنی، عاشقِ «دوربرگردان» نوبر است. کمتر رانندهای دوست دارد علامت دوربرگردان را در جاده ببیند. هم ترافیک ایجاد میکند و هم احتمال تصادف را افزایش میدهد و هم رانندهای که بیش از حد دوربرگردان بزند را به تذبذب و ضعف اراده میشناسند. شوفرهای جریان اصلاحطلب اما در عالّمِ سیاست، شیفته «دوربرگردان»ها هستند. عشقِ پیچیدن و دور زدن و مسیر عوض کردن. برای آنها جاده سیاست، جادهای پر از دوربرگردانهاست. با یک استراتژی ساده: پشت یک نفر در میآییم، اگر سواری داد که هیچ، اگر نداد سریع جاده عوض میکنیم، دور میزنیم و روبرویش میایستیم!