“بیولا و هلمز” در کتاب «دیپلماسی دیجیتال»، دیپلماسی را از قول “بول” به عنوان پرکاربردترین تعریف در میان اندیشمندان دیپلماتیک اینگونه تعریف میکنند که دیپلماسی، هدایت روابط میان دولتها و دیگر موجودیتهای سیاست جهانی توسط کارگزاران رسمی و از طریق ابزارهای مسالمت آمیز است. این دو محقق، به تعریف دیگری از دیپلماسی از نگاه “واتسون” اشاره دارند که دیپلماسی را روند مذاکره میان موجودیتهای سیاسی میداند به طوری که استقلال یکدیگر را به رسمیت میشناسند. هر دو تعریف یک ویژگی بنیادین دیپلماسی را در خود جای داده اند و آن رویکرد غیر خشونت آمیز برای وفق منافع دولتها است (۱).
دیپلماسی رسانهای با شروع سال ۲۰۰۰ میلادی، به عنوان یکی از بخشهای مهم فعالیتها و رویکردهای دستگاه دیپلماسی و سیاست خارجی کشورها آشکار شد تا قسمت ویژهای از دیپلماسی عمومی کشورهای قدرتمند جهانی را در قالب اصلیترین ابزار تبلیغات سیاسی و عملیات روانی به نمایش بگذارد.
هم اینک فن آوریهای نوین ارتباطات و اطلاعات، گستره دیپلماسی و سیاست خارجی را به تحریریه خبرگزاری ها، روزنامه ها، شبکههای اینترنتی، تلویزیونها و رادیوهای جهانی کشانده است. این همان عاملی است که در عصر جامعه اطلاعاتی، فضای روابط متعامل دیپلماتها و رسانهها را الزامی ساخته است. فضایی که در آن، پیشبرد سیاست خارجی و دیپلماسی بیش از پیش به میزان تاثیرگذاری تاکتیکهای خبری و رسانهای وابسته شده است. چنانکه هر قدر این تاکتیکها و پوشش خبری پر قدرتتر و تاثیر گذارتر طراحی و منتشر شوند، چرخهای سیاست خارجی روانتر میچرخد (۲).