گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو-محمدصالح سلطانی*؛ قدیمترها عادی نبود. نه اینکه نباشد اما اینطور هم نبود که سالی چند بار و با این همه سروصدا برگزار شود. در گذشتههای نه چندان دورِ جنبش دانشجویی، «جلسه خصوصی» اساساً ارج و قرب امروز را نداشت. آنچه اصالت داشت و برای تشکلها مایهی افتخار میشد، کشاندن چهرههای مطرح و برجسته به دانشگاه بود. باز کردن پای فلان مقام و بهمان مسئولِ ارشد به صحن دانشگاه، میتوانست حسابی برند یک تشکل را بالا ببرد و اعتبارش را در میان بدنه دانشجویان، رشد بدهد. امروز اما انگار ماجرا عوض شده. هم تشکلها به اندازه گذشته قدرتِ آوردن مسئولین به دانشگاهها را ندارند، و هم انگار مسئولین راهِ گریز از نامههای دعوتِ دانشجویان را خوب یاد گرفتهاند. راهی که هم برای دانشجوها جذاب است و هم برای مسئولین: برگزاری جلسه خصوصی، پشت درهای بسته.