۱۱:۱۵ – ۳۱ تير ۱۴۰۵
امام حسن مجتبی (علیهالسلام) با پذیرش صلح، در واقع آبروی خود را در پیشگاه تودههای ناآگاه و حتی یاران وفادار اما کمبصیرت فدا کرد.
باشگاه خبرنگاران جوان – شناخت سیره سیاسی و معنوی ائمه اطهار (علیهمالسلام) نیازمند نگاهی کلان، منسجم و عاری از قضاوتهای سطحی و جزیرهای است. در این میان، دوران امامت حضرت امام حسن مجتبی (علیهالسلام) و به ویژه واقعه صلح ایشان با معاویه، یکی از پیچیدهترین، ظریفترین و در عین حال مظلومانهترین فرازهای تاریخ اسلام است. برای درک عمیق این حرکت سرنوشتساز، باید خطوط حاکم بر تفکر اهل بیت را به عنوان یک جریان پیوسته و هدایتگر ارزیابی کرد؛ جریانی که در آن، هر امام معصوم بر اساس مقتضیات زمانه خویش، تکلیفی الهیتغیر است.
هدف غایی و استراتژیک این انسان ۲۵۰ ساله در وهله اول، تشکیل جامعهای بر پایه قوارهها و عدل اسلامی و در مرتبه عالیتر، ساختن انسان کامل و متعالی است. تفاوتهایی که در روشها و رفتارهای سیاسی ائمه دیده میشود، صرفاً ناشی از تغییر تاکتیکها و ابزارها به تناسب مقتضیات زمانه و شرایط حاکم بر جامعه است، نه چرخش در اهداف بنیادی. در این چارچوب فکری، مفهوم «جهاد» نیز بازتعریف میشود. تقلیل دادن جهاد صرفاً به «جنگ منظم در سایه حکومت» یا در نقطه مقابل، تعمیم دادن آن به هرگونه «کوشش مطلق و بیهدف»، دو برداشت انحرافی و نادرست است که مانع از فهم درست سیره معصومین میشود.