۱۳:۳۰ – ۳۱ تير ۱۴۰۵
«فضای لیمینال» به محیطهای خالی و متروکی میگویند که اغلب ترسناک، وهمانگیز و حتی خیالی به نظر میرسند؛ حسی که میان بیشتر افراد مشترک است.
باشگاه خبرنگاران جوان – در چند سال گذشته، دنیای مجازی پر شده است از تصاویر آشنای فضاهای لیمینال: محیطهایی که کمی رویایی به نظر میرسند، حالوهوایی مالیخولیایی دارند، شاید عجیب و آشنا و اغلب حتی بهطرز ناراحتکنندهای ترسناکاند. اما این تصاویر که زمانی فقط در گوشهای از فضای آنلاین دیده میشد، حالا با فیلم «بکرومز» یا اتاقهای پشتی به جریان اصلی رسیده است. در این فیلم، صاحب یک فروشگاه مبلمان که گرفتار بحران است و درمانگرش، در زیرزمین فروشگاه به هزارتویی بیپایان و آشفته از اتاقهای لیمینال برمیخورند.
تعریف سختگیرانهای برای فضای لیمینال وجود ندارد، اما وقتی با آن روبهرو شوید، حتماً آن را میشناسید. راهروهای کشدار، اتاقهایی با نورپردازی هراسآور و فضاهای باز ناآرام از نشانههای رایج این فضاها هستند و تقریبا در هیچکدام آدم یا موجود زندهای دیده نمیشود، هرچند گاهی ردهای ظریفی از حضور به چشم میخورد.
جملهی معروفی نیز وجود دارد که میگوید: «فضای لیمینال زمانی است میان آنچه بود و آنچه در پیش است». مکانی برای گذار، انتظار و ندانستن. فضای لیمینال جایی است که همهی دگرگونیها رخ میدهند، اگر بیاموزیم صبر کنیم و بگذاریم شکلمان بدهند.