کتاب «سالِ لال» اثر پدرو مایرال، زندگی نقاش لالی را روایت میکند که تمام خاطرات، رنجها و پیوندهای انسانیاش را بر کاغذهای عظیم به تصویر کشیده است. این اثر با محوریت مفهوم «گم شدن» در سه مقطع زمانی، مخاطب را با مفاهیمی چون سکوت، غیاب و بازشناسی روبرو میکند. در دنیای سالواتیهرا، هنر تنها راه بیان حقیقت است؛ راهی که در آن سوختن به معنای تطهیر است و غیبت مؤلف، بیننده را به اثر نزدیکتر میکند.
کتاب «سالِ لال» اثر پدرو مایرال، زندگی نقاش لالی را روایت میکند که تمام خاطرات، رنجها و پیوندهای انسانیاش را بر کاغذهای عظیم به تصویر کشیده است. این اثر با محوریت مفهوم «گم شدن» در سه مقطع زمانی، مخاطب را با مفاهیمی چون سکوت، غیاب و بازشناسی روبرو میکند. در دنیای سالواتیهرا، هنر تنها راه بیان حقیقت است؛ راهی که در آن سوختن به معنای تطهیر است و غیبت مؤلف، بیننده را به اثر نزدیکتر میکند.
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) –مهتاب خسروشاهی: «افسانهی که حالا دربارۀ شخصیت سالواتیهرا بر سر زبانها افتاده، از سکوت او ناشی میشود. به عبارتی دیگر، ناتوانی او در تکلم، زندگی بیسر و صدا، وجود پنهان اثرش به مدت طولانی و ناپدید شدن کامل آن، همه به رواج این افسانه دامن میزنند. همین که تنها یک بوم سالم مانده، معنیاش این است که ارزش آن بسیار زیاد است.»
روایت از «گم شدن» آغاز میشود و این گم شدن در سه مقطع زمانی رخ میدهد. نخست آنکه، «سالواتیهرا»، قهرمانِ داستان، از سن ۹ سالگی، در اثر حادثهای لال میشود. لال بودن او، شکلی از گم شدن میانِ جهانِ متکلّم است. او با نقاشی، خودش را پیدا میکند و روایت شصت سال زندگی خود را روی بومهای غولپیکر، به زبانِ خودش، بیان میکند.
