معطل نگه داشتن امور کشور به نتایج یک پدیده خارجی در تضاد کامل با منافع ملی است؛ بویژه آنکه نقش آفرینان آن پدیده خارجی، وارثان تمدن بورژوازی غرب باشند.
تعلل اروپا
۱۸ اردیبهشت ۹۷ یعنی حدود ۹ ماه پیش بود که آمریکا از برجام خارج شد. در این ۹ ماه، سه فرصت بلند مدت به اروپاییها داده شد تا با ارائه راهکاری، منافع برجامی ایران را تضمین کنند.
مسئولان درگیر مذاکرات در ابتدا اعلام کردند مهلت اروپاییها برای ارائه راهکاری جهت انتفاع ایران از مزایای برجامِ بدون آمریکا و به تبع آن، حفظ این توافق بینالمللی سه هفته و سپس اعلام شد ۶۰ روز است؛ این مهلت ۶۰ روزه ۱۸ تیر پایان یافت، اما برنامه عملیاتی مشخصی و چشمگیری از سوی اروپاییها ارائه نشد؛ با این وجود ضربالاجل ایران به اروپا تا ۱۳ آبان تمدید شد.
۱۳ آبان سررسید و تحریمهای بانکی و نفتی آمریکا هم علیه مردم ایران اعمال شد و خبری از راهکار اروپاییها نشد؛ حالا هم که بیش از دو ماه از ۱۳ آبان میگذرد، راهکار نصفه و نیمه آنها موسوم به «اس پی وی» یا همان «کانال مالی» صرفا در حد حرف و وعده و وعید باقی مانده است. حتی به نوشته رسانههایی همچون «فایننشال تایمز» و «بلومبرگ» کشورهای اتحادیه اروپا از میزبانی دفتر مرکزی «اس پی وی» خودداری میکنند تا مبادا مورد غضب آمریکا قرار گیرند.