به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، روز گذشته به مسئله رانت پژوهشی دستگاه های دولتی پرداختیم. منظور از رانت پژوهشی چیست؟ طبق قانون دستگاه های دولتی وظیفه دارند تا بخشی از بودجه سالانه خود را به مسائل پژوهشی مربوط به دستگاه صرف کنند و همین قانون آغاز استفاده عده ای خاص از بودجه محسوب می شود، هر چند قرار بود این قوانین جای خالی واحدهای تحقیق و توسعه (R&D) را در سازمان های دولتی پر کند اما پس از مدتی به نوعی رانت دولتی تبدیل شد که عده ای خاص و با ارتباط سیاسی تنها قادر به دریافت چنین پروژه هایی هستند.
یکی از اساتید دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران مدتی پیرامون استفاده عده ای خاص از پروژه های تحقیقاتی و البته سر هم کردن چنین تحقیق هایی گفته بود: « یک سازمانی به یکی از اساتید حدود 700 میلیون اعتبار برای پژوهش پرداخت کرده بود، 600 میلیون بین برخی افراد تقسیم شده بود و الباقی را خرد کرده بودند در 100 طرح یک میلیون تومانی. وقتی ارائه داده بودند همه خوشحالی میکردند که 100 طرح را با 700 میلیون ارائه دادهاند. در قضیه رانت پژوهشی مشکل فقط اساتید یا هیاتعلمیها نیستند. ما باید آن طرف این معامله را هم درنظر بگیریم. اگر رانتدهندهای وجود نداشته باشد، بالطبع رانتخواری به وجود نخواهد آمد.»