ظرفیت هر بار مکالمه با این تلفنها ۲۱ تومان پول خرد بود که در حدود سه دقیقه طول میکشید… در ابتدا بزرگترین مشکل این تلفنها گرفتن صفر بود. خیلیها به خاطر همین مشکل اصلا منصرف میشدند.
به گزارش سیتنا، شاید باورش برای نسل تازه سخت باشد؛ اما تهران در ۴۶ سال پیش یعنی حول و حوش اردیبهشت ۱۳۵۷ با پنج میلیون جمعیت تنها ۹۸ باجهی تلفن راه دور داشت. میپرسید یعنی چه؟ یعنی تلفنهایی که از آنها میشد به شهرهای دیگر زنگ زد. تازه در تابستان سال قبل از آن، ۱۳۵۶، شمار این باجهها فقط ۶۰ تا بود که ۷ تایش در میدان سپه [امام خمینی کنونی] داخل ساختمان مخابرات قرار داشت و بقیه هم دو تا دو تا جلوی مراکز تلفنی تهران واقع بودند.