وقتی صحبت از آغاز تحول جدی در حملونقل ریلی میشود، نام راکت استفانسون تقریباً همیشه در مرکز این روایت قرار دارد. لوکوموتیو بخار راکت استفانسون در سال ۱۸۲۹ توسط جرج استفانسون و فرزندش رابرت استفانسون برای شرکت راهآهن لیورپول و منچستر طراحی و ساخته شد؛ مسیری که قرار بود ارتباط میان دو شهر صنعتی مهم انگلستان را با سرعت و ظرفیت بیشتری برقرار کند. پیش از آن نیز لوکوموتیوهای بخار وجود داشتند، اما هنوز مشکلات متعددی مانند وزن زیاد، تولید بخار ناکافی، مصرف بالای سوخت و قابلیت اطمینان پایین باعث میشد استفاده گسترده از آنها با تردید همراه باشد.
راکت استفانسون در زمانی معرفی شد که صنعت حملونقل به راهکاری عملی برای جابهجایی مسافر و کالا نیاز داشت. رشد کارخانهها، افزایش تولید و گسترش تجارت، فشار زیادی بر شبکههای حملونقل سنتی وارد کرده بود. کالسکهها و کانالهای آبی دیگر پاسخگوی حجم روبهرشد جابهجایی نبودند و راهآهن میتوانست این مشکل را برطرف کند؛ البته تنها در صورتی که لوکوموتیوها عملکرد قابل اتکایی ارائه میدادند.
نقطه قوت راکت تنها در سرعت آن خلاصه نمیشد. این لوکوموتیو مجموعهای از راهکارهای مهندسی را در کنار هم قرار داد که بعدها به الگوی طراحی بسیاری از لوکوموتیوهای بخار تبدیل شدند. دیگ بخار چندلولهای، آرایش مناسب موتور، استفاده هوشمندانه از جریان گازهای خروجی برای افزایش کشش دودکش و کاهش وزن کلی سازه باعث شد بازده حرارتی و توان تولید بخار به شکل محسوسی افزایش پیدا کند. به همین دلیل بسیاری از متخصصان تاریخ مهندسی، راکت را نه صرفاً یک وسیله نقلیه، بلکه نقطه عطفی در تکامل فناوری لوکوموتیوهای بخار میدانند.