گروه اجتماعی: مسئله مهاجرت از ایران یکی از چالش های مهم سال ها و یک دهه اخیر کشور می باشد که متأسفانه روز به روز نیز سیر صعودی بخود می گیرد. واقعیت این است که مهاجرت نه بر حسب خواست و ماجراجویی بلکه براساس نیاز و احتجاجات اتفاق می افتاد. نکته ای که در این باره باید مورد توجه قرار بگیرد و احتمالاً هم به مذاق عده ای خوش نخواهد آمد این است که مهاجرت از ایران مختص به نیروی کاری فکری – صنعتی و اجرایی است. یعنی در جایی که باید مورد استفاده جهت آبادانی کشور قرار بگیرند به دلیل بی توجهی به آنها، رفتن را بر ماندن در کشور ترجیح می دهند و عزم دیار غربت و جلای وطن می کنند.
به گزارش بولتن نیوز، در ارتباط با مهاجرت از کشور، در روزهای گذشته آماری بر حسب یک نظر سنجی از سوی موسسه کیو منتشر شد که در آن نظرسنجی به آمار تکان دهنده ای اشاره شده است. آماری که در آن نشان داده شده از هر 3 نفر، 1 نفر قصد مهاجرت از کشور را دارد؛ این نظر سنجی و آمار منتشر شده درباره مهاجرت از ایران زمانی جالب تر می شود که بدانیمیرد.
در حقیقت این ناامیدی به تغییر زمانی پررنگ تر می شود که این دسته از افراد به دلیل خودآگاهی فردی – اجتماعی که دارند و عمدتاً در زمره دانشگاهیان و تحصیل کردگان یا سرمایه گذاران هستند، می فهمند که عدم تغییر شرایط مسئله ای جدی است که حتی با تغییر دولت ها نیز اتفاق نمی افتد.
رهاورد این موضوع و مسئله که در این یادداشت به آن اشاره شد این است که همه باید برای تغییر شرایط تلاش کنیم که دولت به عنوان متولی آن علاوه بر اینکه باید نقش راهبری را داشته باشد و به عنوان طلایه دار عمل کند بلکه می باید با داشتن برنامه و طرح های تحول بخش در بخش های مختلف از اقتصادی، معیشتی، شغلی، آموزشی و … نور و بارقه امید را در دل ها روشن کند و تصویر ترسیمی از آینده را از ابهام خالی کند و به آن شکل و شوری امیدگرایانه ببخشد. مسئله ای که به نظر می رسد با از دست زمان و تعلل در انجام آن، به معنای اتلاف و از بین رفتن سرمایه هایی است که موتور حرکت تغییرند، همان افراد مهاجرت کننده و 30 درصدی که از 70 درصد راضی تفکیک می شوند.