«مثنوی هفتاد من» حکایت یکی از بزرگترین هلدینگهای آموزشی کشور است که قرار بود آموزش را عادلانهتر و البته حرفهایتر در ایران بگستراند، اما اکنون به گسترهی گستردهای از مشکلات و چالشها تبدیل شده است که بنیادیترین آن را میتوان فرافکنی این چالشها به جای رفع و حل آنها دانست.
به گزارش جوان آنلاین به نقل از ایرنا، «از همین امسال در هر جا که دستمان رسید و شاید کمکم به روستا هم بکشد – البته به شهرهای کوچک به آسانی میرسد – مراکزی درست کنیم به نام دانشگاه آزاد، اما نه دانشگاه آزاد رژیم گذشته، دانشگاه آزاد واقعی که مواد تحصیلی دانشگاهی را با روش تحصیلی که در حوزههای علمیه علوم دینی میخوانند، خوانده شود». این جملات را که آیتالله اکبرهاشمی رفسجانی، رئیس وقت مجلس و در سال ۶۱ از تریبون نماز جمعه تهران، گفت، میتوان بنیان نظری تأسیس یکی از مهمترین مراکز آموزش در کشور دانست.
با چنین دیدگاهی، اساسنامه دانشگاه آزاد اسلامی آذرماه سال ۶۱ نوشته شد و به تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی رسید و با سرمایه اولیه یک میلیون تومانی امام خمینی (ره) فعالیت خود را آغاز کرد.
عبدالله جاسبی (از تابستان ۱۳۶۱ تا اسفند ۱۳۹۰)، فرهاد دانشجو (از اسفند ۱۳۹۰ تا شهریور ۱۳۹۲)، حمید میرزاده (از شهریور ۱۳۹۲ تا اردیبهشت ۱۳۹۶)، علی محمد نوریان (به عنوان سرپرست از اردیبهشت ۱۳۹۶ تا ۲۵ تیر ۱۳۹۶)، فرهاد رهبر (از ۲۵ تیر ۱۳۹۶تا ۲۷ مرداد ۱۳۹۷)، محمدمهدی طهرانچی (از ۲۸ مرداد ۱۳۹۷ تاکنون) روسای این دانشگاه از زمان تأسیس بودند. دانشگاه آزاد در حال حاضر ۴۰۷ واحد دانشگاهی و مراکز آموزشی در سراسر کشور و هزاران استاد، هیأت علمی، کارمند و نیز املاک و داراییهای بسیاری در اقصی نقاط ایران داراست. دستگاه عریض و طویلی که این روزها مجموعه رویدادها سبب شده است که درباره میزان تحقق اهداف و مأموریتهای آن، ابهاماتی پیش آید و این پرسش اساسی مطرح شود که نحوه و کیفیت نظارت بر این نهاد با توجه به اهمیت آن، تا چه میزان دقیق و به دور از حاشیه بوده است؟
راهی که به بیراهه میرود