مهمترین سؤالی که همواره با شنیدن راکتور اراک به ذهن متبادر میشود، فرجام قلب سیمانی بازمانده از برجام است. اینکه قلب سیمانی راکتور (کالندریا) کجاست و در چه شرایطی نگهداری میشود.
به گزارش جوان آنلاین به نقل از مهر، پس از طی مسیری چند ساعته حدود ساعت ۱۱:۱۰ روز چهارشنبه ۲۵ (مرداد ۱۴۰۲) به رآکتور اراک رسیدیم. گنبد رآکتور اراک به خوبی خودنمایی میکرد. ضمن تحویل همه وسایل ارتباطی، وارد مرکز شهدای هستهای خنداب شدیم. در ابتدا آنچه بیش از سایر موضوعات جلب توجه میکرد، تصاویر شهدای هستهای بود که قله این تصاویر عکسی از شهید «محسن فخریزاده» بود. البته مهمترین سؤالی که همواره با شنیدن راکتور اراک به ذهن متبادر میشود، فرجام قلب سیمانی بازمانده از برجام است و اینکه قلب سیمانی راکتور (کالندریا) کجاست و در چه شرایطی نگهداری میشود.
پس از بازدید مشخص شد این کالندریا در یکی از بخشهای مجتمع، تحت نظارت آژانس انرژی اتمی قرار دارد و خبرنگاران امکان بازدید از آن را نداشتند.
در ایام اخیر جمعی از اصحاب رسانه به مناسبتری که در جریان توافق هستهای موسوم به برجام که دولت قبل، محدودیتهای قابلتوجه هستهای را پذیرفته بود یکی از محدودیتها، سقف تولید و نگهداری «آبسنگین» در کشور بود، به طوری که کشورمان به درخواست آمریکا مجاز نبود سالانه بیش از ۱۳۰ تن آب سنگین تولید و نگهداری کند و مازاد بر این سقف را باید در خارج از خاک ایران و در یک کشور غریبه نگهداری کند که این چنین نیز شد. با بد عهدی رژیم آمریکا و خروج یک طرفهاش از برجام، دولت قبل مکلف شد به درخواست شورای عالی امنیت ملی کشورمان گامهای متقابل را پیرو عهدشکنی بردارد؛ بههمین دلیل برخی شروط پذیرفته شده از جمله «محدودیت سقف تولید و نگهداری آب سنگین در خاک کشور» را کنار گذاشت.