گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو- فاطمه حسامی؛* دیرگاهی است که نظام آموزش و پرورش کشور همچون بومی که هر دولت و به تبع آن وزارت خانه ای با توجه به رویکرد و سیاست های حاکم بر صدر تا ذیل آموزش و پرورش رنگی بر روی آن می پاشاند و این بوم را که سرنوشت مملکتی وابسته به آن است به قصد تحولات بنیادین با طرح ها و برنامه هایشان پر الوان می کنند و به محض روی کار آمدن دولتی دیگر طرح های دولت پیشین مطرود و بودجه های تخصیص شده صرف برنامه ای بیهوده و عبث میگردد.
آیا بهتر نیست در هر دولتی برای اجرا و برنامه ریزی هر طرحی در نظام آموزش و پرورش از نظرات کارشناسانه متخصصان دلسوز و متعهد در عرصه بهره جست تا با تغییر دولت ها آن امکان تداوم اجرای آن طرح میسر گردد؟
آیا بهتر نیست که طرح های مطروحه در نظام آموزش و پرورش قبل از آنکه وارد کارزار سیاست بازی افراد شود و افراد با جهت گیری های سیاسی خود اعلام نظر کنند وارد میوزشی در نقاط محروم است که کلاسهای درسشان چند پایه است یا توسط سرباز معلمان اداره میشود.»
اگر اینطور است که مهمتر از بحث عدالت آموزشی، نادیده گرفتن موضوع تربیت دانش آموزان مطابق با اهداف آموزشی و پرورشی ایرانی_اسلامی است. باید توجه داشت این طرح مغایرت جدی با «الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت» و فرهنگ ایرانی است و باعث نابودی تعلیم و تربیت اسلامی خواهدشد و این یعنی فراموشی و بی توجهی کامل به اهداف آموزش و پرورش
از استدلال هایشان افزایش اشتغال قشر جوان است اما باید توجه کرد معلم در طرح خرید خدمات آموزشی به هیچ عنوان امنیت شغلی ندارد و هیچ آموزشی هم به او داده نمیشود و این مغایر با سند تحول آموزش و پرورش است نظراتی وجود دارد مبنی براینکه دانشجو معلمانی که در دانشگاه فرهنگیان تحصیل میکنند پس از ۴ سال همه صلاحیتهای یک معلم را کسب نمیکنند با این وجود سوال این است که دولت چگونه میخواهد در قالب طرح خرید خدمات آموزشی افرادی را که هیچ آموزش معلمی ندیده اند یک شبه معلم کند.