اصلاحطلبان با اینکه ناگزیر به ائتلاف با اصولگرایان سنتی هستند، اما خود را در یک رقابت درون ائتلافی با طیف لاریجانی میبیند و از آن واهمه دارند.
به گزارش جوان آنلاین به نقل از فارس، جریان اصلاحات از سال ۸۴ تاکنون نتوانسته به عنوان یک جریان رو به جلو در پرورش نیروهای سیاسی بویژه در قامت کاندیدای ریاست جمهوری اقدام کند و از این رو اگرچه هر روز بویژه در زمان انتخابات با جذب گروههای سیاسی دیگر چاقتر میشود، اما سعی میکند با توجه به پیر و فرتوت شدن نیروهای خود دست به عصاتر حرکت کند. همین موضوع به چالش جدی اصلاح طلبان بدل شده و برخی از اعضای این جریان نسبت به از دست رفتن هویت اصلاح طلبی با توجه به حل شدن این جریان در گروههای دیگر به شدت ابراز نگرانی میکنند و گروهها و احزاب سیاسی در این جریان از این واهمه دارند که با جذب نیروهای دیگر بیشتر به محاق بروند و سهم کمتری از قدرت نصیبشان شود.
«محمد علی وکیلی»، فعال اصلاح طلب و نماینده فراکسیون امید مجلس دهم درباره تکثر اصلاح طلبان مطرح میکند: «اصلاح طلبان دارای تکثری غیر قابل جمعاند و کف و سقف اصلاح طلبی چنان دچار اختلاف است که زیر یک سقف و تحت یک عنوان جمع نمیشوند؛ مگر آنکه در قالب لیدری کاریزماتیک که بتواند ائتلافی به وجود بیاورد. حالا باید بگوییم که کدام اصلاح طلبان؟ رادیکالها یا میانهروها؟»
وی ادامه میدهد: «در دو طیف مذکور دو مشکل مشترک وجود دارد؛ نخست آنکه پایگاه یاست خارجی در برجام، درمجموع بازی طرفداران دولت در گروههای سیاسی به واسطه همین «سربازگیری» از جبهه مقابل بوده و در مجلس هم میتواند اتفاق بیفتد.»
به هر جهت اینکه اصلاح طلبان در حد سربازگیری به گروههای دیگر نگاه میکنند به خوبی نشان میدهد که این جریان سیاسی سعی دارد با انحصارطلبی خاص خود تمرکز قدرت را در اختیار داشته باشد و با وجود اینکه نیاز مبرمی به گروههای سیاسی دیگر به علل مختلف از جمله ضعف شدید عملکردی دارد، نمیخواهد چندان کیک قدرت را با آنان سهیم شود و با توجه به تجربه مجلس دهم از این بیم دارد که در حوزه اجرایی بازنده این ائتلاف باشد؛ از این رو داستان ائتلاف اصلاح طلبان و اصولگرایان سنتی با پیچیدگیهای بسیاری همراه است.